Μια γευσιγνωσία διαφορετική από τις άλλες.


 

Ανήμερα των γενεθλίων του αγαπημένου παιδιού της Σκωτίας τι καλύτερο από μια γευσιγνωσία προς τιμή του. Bruichladdich The Laddie Ten, Glen Scotia 12 years old (old bottling), Glen Grant 1990 by Gordon & MacPhail, Glengoyne 12 years old (1980’s bottling) ήταν το line up για αυτή την τόσο ιδιαίτερη μέρα αφιερωμένη στο βάρδο τη Καληδονίας.

4 φιάλες γέννημα θρέμμα Σκωτίας.

 

Την εκδήλωση διοργάνωνε το The Tasters Club και όταν είδα την πρόσκληση το μάτι μου έπεσε πάνω σε μία πρόταση ‘’Να γιορτάσουμε τον ποιητή, να γιορτάσουμε το whisky, να γιορτάσουμε τη ζωή.’’ Δεν ήθελα κάτι περισσότερο για εκείνο το βραδύ της Δευτέρας.
H εκτίμηση μου για το The Tasters Club είναι γνωστή μιας και έχοντας ξαναβρεθεί σε εκδήλωσεις τους έχω μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις (Βλέπε: Γεύσεις χρώματα και αρώματα Laphroaig). Άριστα οργανωμένες γευσιγνωσίες με έμφαση στη λεπτομέρεια και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα ιδανική για να περιπλανηθείς έστω και νοητά σε καταπράσινα λιβάδια και μαγευτικές λίμνες.
Μια γευσιγνωσία λοιπόν με άρωμα Σκωτίας.

 

 

V4 bistort

V4 bistort

Κάτι πολύ βασικό σε τέτοια event είναι η σωστή επιλογή του χώρου δοκιμής. Το V4 bistrot ομολογώ ότι δεν το γνώριζα. Είναι ένα ιδιαίτερα ζεστό μαγαζί στην οδό Βουκουρεστίου. Aπλό και απαλλαγμένο από οσμές και θορύβους αποτέλεσε την ιδανική επιλογή. Είναι προφανές ότι η περιβάλλουσα κατάσταση παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στη ψυχολογία του δοκιμαστή, η οποία είναι καταλυτική στη διαμόρφωση εντυπώσεων από μια γευσιγνωσία.

 

Νομίζω ότι η φράση που χαρακτηρίζει καλύτερα τη σχέση μου με το συγκεκριμένο απόσταγμα είναι ότι:

Το Whisky είναι μια ηλιαχτίδα εγκλωβισμένη μέσα σε ένα μπουκάλι…

 

Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 20:00. Στο κεντρικό τραπέζι μας περίμεναν ήδη τα τέσσερα Whisky μαζί με το απαραίτητο τετράδιο γευσιγνωσίας και ένα μολύβι.

 

Πέτρος Χαριζόπουλος

O Πέτρος Χαριζόπουλος

Την γευσιγνωσία διεύθυνε ο whisky expert Πέτρος Χαριζόπουλος και για ακόμα μια φορά ήταν ο ιδανικός καθοδηγητής σε αυτό το γευστικό ταξίδι. Η αγάπη του για το whisky, οι γνώσεις και η εμπειρία του είναι κάτι που το καταλαβαίνεις από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Με αμείωτο ενδιαφέρον και υπομονή κατάφερε να μετατρέψει τη χθεσινή γευσιγνωσία σε μια γιορτή. Μια γιορτή της ζωής (όπως έλεγε και η πρόσκληση).

 

Μέχρι και ποίηση περιλάμβανε το μενού της χτεσινής βραδιάς.

Ακούσαμε ποιήματα σε άπταιστα γαελικά από τον Γιάννη Μηλιώνη κάτι που έκανε την ατμόσφαιρα ακόμα πιο μυσταγωγική.

 

 

Ο αδιαμφισβήτητος όμως βασιλιάς δεν ήταν άλλος από το Whisky και αφού ξεκινήσαμε με τις απαραίτητες συστάσεις και προπόσεις περάσαμε στο κυρίως μέρος.

Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις ακολουθήθηκαν ορισμένα βήματα για την εξέταση της όψης, των αρωμάτων και των γευστικών χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα όλη η διαδικασία να βασίζεται σε τρία κυρίως σημεία:
την οπτική,
την οσφρητική και
τη γευστική εξέταση.

 

The Laddie Ten

Bruichladdich The Laddie Ten

Ξεκινήσαμε με το Bruichladdich The Laddie Ten. Ένα πολύ ξεχωριστώ drum το οποίο όμως δεν θα πρέπει να το μπερδέψουμε με το Bruichladdich 10 years old μιας και πρόκειται για τελείως διαφορετικό. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές εμφιαλώσεις από το συγκεκριμένο αποστακτήριο που χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα…
Το χρώμα του ήταν ανοιχτό κεχριμπαρένιο και στη μύτη παρ’ όλη τη τραχύτητά του λόγω του non-chill filtered σου βγάζει ξεκάθαρα βότανα και νωπό γρασίδι. Έντονη η παρουσία του θαλασσινού ιωδίου κάτι που είναι απόλυτα λογικό αν αναλογιστούμε την τοποθεσία αυτού του τόσο όμορφου αποστακτηρίου πάνω στο νησί Islay.
Στο στόμα ξεκινάμε με λεπτές γαργαλιστικές νότες καραμέλας βουτύρου, βανίλιας και καταλήγουμε σε κίτρο και μέλι. Είναι άξιο αναφοράς η σχεδόν παντελή έλλειψη καπνού ή τύρφης μιας και τα αποστακτήρια από το Islay έχουν σαν σημαία τον καπνιστό χαρακτήρα τους. Βέβαια για να καλύψει αυτό το κενό το Bruichladdich βγάζει το Octomore. Ένα ουίσκι που κάνει το Ardbeg Supernova να μοιάζει φρουτοχυμός… αλλά για αυτό θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η αρκετά μεγάλη επίγευση και ο πιπεράτος χαρακτήρας στο τελείωμα.

 

Glen Scotia

Glen Scotia 12 years old (old bottling)

Επόμενο dram το Glen Scotia 12 years old (old bottling). Ένα μικρό αποστακτήριο στο Campbeltown, αρκετά παλιό αλλά πάντα στη σκιά του γίγαντα της Campbeltown Springbank. Υπάρχει μια μικρή ιστορία πίσω από αυτό το μπουκάλι μιας και το 1994 η εταιρία που το αγόρασε σταμάτησε την παραγωγή μέχρι και το 1999 που ξαναξεκίνησε. Το 2005 βγαίνει στην αγορά το Glen Scotia 12 years old για να αντικαταστήσει το 14 years old και συνεχίζει να υπάρχει στην αγορά μέχρι και το 2012 που αντικαταστάθηκε από τη καινούρια σειρά. Κάπου εδώ λοιπόν αρχίζουν να λένε οι κακές-καλές γλώσσες το αν βάλεις κάτω τα νούμερα τότε δεν γίνεται με πέντε χρόνια κλειστό αποστακτήριο να βγάλεις 12 χρονών ουίσκι… μάλλον έχουν γίνει αρκετές προσμίξεις με παλιότερα βαρέλια 13 έως 17 χρόνων για να μας δώσει αυτό το αποτέλεσμα ή απλά είναι μια ακόμα θεωρία συνομωσίας…
Γευστικά πάντως δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας σύμφωνα με τον ουρανίσκο μου.
Το χρώμα του είναι φωτεινό χρυσό και στη μύτη βγάζει κακάο και ίσως κάποιους τόνους καραμέλας.
Ελαφρύ και κρεμώδες στο στόμα με μία αίσθηση αρωματικού καπνού πίπας. Ένα αρκετά απλοϊκό dram με γλυκιά γεύση και πολύ μικρή επίγευση.

 

Glen Grant

Glen Grant

Τρίτο στη σειρά έρχεται το Glen Grant 1990 by Gordon & MacPhail. Ένα Glen Grant 17 ετών εμφιαλωμένο από τον ανεξάρτητο εμφιαλωτή Gordon & MacPhail. Ένας από τους πιο παλιούς και πιο γνωστούς ανεξάρτητους εμφιαλωτές.
Πρόκειται για ένα πολύ απαλό και ντελικάτο Glen Grant με εντυπωσιακή μύτη που σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπει στους νεότερους συγγενείς του. Καθαρές και δροσερές νότες καρπών και φρούτων. Έντονη η παρουσία της μπανάνας αλλά και μούρων. Μια γενικότερη αίσθηση φρεσκάδας που ομολογώ ότι δεν την περίμενα. Στον ουρανίσκο δυστυχώς δεν βγήκαν τόσο πολλά χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν ήταν αρκετά πλούσιο και γεμάτο γεύσεις απόσταγμα. Διακριτική παρουσία μαρμελάδας και φλούδες λεμονιού μαζί με μια πικάντικη δρύινη ζεστασιά. Νομίζω ότι αν δεν ήξερα το αποστακτήριο εύκολα θα το μπέρδευα με Lowland whisky. Το τελείωμα νομίζω ότι θέλει λίγο δουλειά μιας και θα ήθελα μεγαλύτερη επίγευση αλλά σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ ευχάριστο dram και σας προτρέπω να μην το αφήσετε να σας ξεφύγει αν το πετύχετε κάπου.

 

 

Glengoyne 12

Glengoyne 12 years old

Η γευσιγνωσία έκλεισε με το Glengoyne 12 years old (1980’s bottling). Μια παλιά εμφιάλωση του Glengoyne 12 χρονών, ένα αποστακτήριο που φημίζεται για τον unpeated χαρακτήρα του. Μια φιάλη που στις μέρες μας μόνο σε καμία δημοπρασία μπορεί να εμφανιστεί μιας και το συγκεκριμένο whisky έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία 30 χρόνια… Ιδιαίτερα ελκυστικό στη μύτη ένα ουίσκι που κέρδισε τους παρευρισκόμενους από το πρώτο δευτερόλεπτο, ίσως λόγο του vintage χαρακτήρα του. Ας μην ξεχνάμε ότι η ψυχολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο πως βλέπουμε ένα whisky. Έντονη η παρουσία βανίλιας, ξηρών καρπών και σοκολάτας, στοιχεία που περνάνε και στο στόμα. Εκεί βρίσκουμε και λίγο διακριτική την παρουσία κόκκινου μήλου, κερασιού και μαύρου τσαγιού. Η επίγευση μεστή με σωστή διάρκεια και μπορώ να πω ότι βγάζει και λίγο μπαχαρικά στο τέλος πάντα όμως σε σωστή αναλογία.
Είναι ένα ουίσκι 12 ετών που σου δίνει πολύ περισσότερα από αυτά που περιμένεις κάτι που το κάνει πολύ ξεχωριστό.

 
Μόλις τελείωσε και αυτό το ποτήρι η συζήτηση άρχισε να φουντώνει για το ομορφότερο Whisky της βραδιάς. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να συναντάς άτομα που μοιράζονται το ίδιο πάθος με εσένα και έχουν την όρεξη να ψάξουν να ανακαλύψουν νέες γεύσεις για να εμπλουτίσουν την γευστική τους παλέτα.
Όπως συνηθίζω να λέω το Whisky είναι μια αναζήτηση. Βαδίζεις σε άγνωστα γευστικά μονοπάτια κάθε φορά που αποφασίζεις να δοκιμάσεις κάτι καινούριο. Είναι τέτοια η πολυπλοκότητα του που μόνο το Whisky μπορεί να σου προσφέρει πραγματικά μεγάλες συγκινήσεις.

 

Haggis

To απολαυστικό Haggis

Και βέβαια επειδή Robet Burns Night χωρίς Haggis δεν γίνεται το The Tasters Club είχε φροντίσει και για αυτό. Λαχταριστό Haggis με πουρέ πατάτας για τους πεινασμένους γευσιγνώστες.

 

Στο τέλος μας περίμενε ακόμα μια έκπληξη μιας και εμφανίστηκαν από το πουθενά κάτι μπουκάλια Dalwhinnie 15 και Talisker Port Ruighe. Περιττό να σας πω ότι εξαφανίστηκαν σε χρόνο μηδέν.

Dalwhinnie 15 και Port Ruighe

Dalwhinnie 15 και Talisker Port Ruighe

Πλέον οι γευσιγνωστικές ανησυχίες είχαν δώσει τη θέση τους στο λόγο που πραγματικά δημιουργείται το Whisky που δεν είναι άλλος από το να φέρνει τον κόσμο κοντά. Σε πολύ λίγο χρόνο γίναμε όλοι μια παρέα και ανταλλάσσαμε εμπειρίες και γνώμες πάνω στο αγαπημένο μας απόσταγμα… μερικοί πιο γενναίοι προσπαθούσαν να βρούνε γευσιγνωστικά χαρακτηριστικά στα αποστάγματα που είχαν στο ποτήρι τους αλλά μάταια…

 

 

 

H ώρα όμως είχε παρέλθει και έπρεπε σιγά σιγά να πάρω το δρόμο για το σπίτι.
Φεύγοντας από το V4 bistrot χαμογέλασα, μου ήρθε στο μυαλό μια ατάκα του Πέτρου την οποία μάλλον χρησιμοποιεί συχνά απλά εγώ δεν την είχα ξανακούσει…
Whisky is Passion NOT Fashion!!

Συμφωνώ και συμπληρώνω… Long live Scotland

 

 

***Εις το επανιδείν λοιπόν φίλοι του Τhe Tasters Club!Σας ευχαριστούμε πολύ για την όμορφη εμπειρία.

 

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

 

 

 

..........Share the passion