Τιμώντας το Robert Burns, με εκλεκτή παρέα στο ‘’The Lazy Bulldog’’ στο Γκάζι.


 

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, κρατήσαμε ζωντανή τη παράδοση και φωνάξαμε έστω και δυο μέρες νωρίτερα, ‘’Αθάνατος’’ στη μνήμη του «βάρδου της Καληδονίας»  που δεν είναι άλλος από το  Ρόμπερτ Μπερνς.

Ποιος ήταν όμως ο Ρόμπερτ Μπερνς, που κατάφερε να γίνει εκτός από εθνικός ποιητής της Σκωτίας, ένα σύμβολο ελευθερίας και να εμπνεύσει με τα ποιήματά του ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων και ηλικιών, αλλά και τους φίλους του ουίσκι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου;

 

Πρωτότοκος γιός, από τα 7 παιδία της οικογενείας, ο Ρομπερτ, γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1759 στο χωριό ‘Αλογουεϊ της Σκωτίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους λυρικούς ποιητές και πρωτοπόρος του Ρομαντισμού. Η μόρφωσή του ελλιπής αλλά η δίψα του για γνώση ατελείωτη… Ήταν πνεύμα φιλελεύθερο και κοσμοπολίτικο με ιδιαίτερο ταλέντο στην ποίηση. Αναγκάστηκε να δουλέψει από μικρός αλλά λάτρευε να διαβάζει και να ακούει ιστορίες που τις μετέτρεπε σε ποιήματα, κάτι που αργότερα του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει μια θέση στην αιωνιότητα. Το 1786, δημοσιεύει τη πρώτη συλλογή ποιημάτων και γνωρίζει τεράστια επιτυχία.

Μεγάλη του αδυναμία ήταν το ποτό και οι γυναίκες. Οι θυελλώδεις έρωτές του ‘’βάρδου της Σκωτίας’’ άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στη φλογερή ποίησή του.

Από τα νεότερα ποιήματά του ξεχωρίζει το Τομ Ο’Σόντερ (Tam O’Sander, 1790), γραμμένο σε οκτασύλλαβους στίχους.

Κλείνοντας  αυτό το μικρό μάθημα ιστορίας νομίζω ότι αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Μπερνς έγραψε περίπου 300 τραγούδια για το Μουσικό Μουσείο της Σκωτίας για να εκφράσει την αγάπη του για την πατρίδα του, τη Σκωτία και τα έθιμά της. Και βέβαια δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ότι το ποίημά του “Auld Lang Syne” που τραγουδιέται από τους Σκωτσέζους το βράδυ της Πρωτοχρονιάς ως αποχαιρετιστήριο άσμα στον παλιό χρόνο…

Τη βραδιά λοιπόν της γέννησής του, 25 Ιανουαρίου, διοργανώνεται το λεγόμενο Burns Supper (Δείπνο του Μπερνς) με απαραίτητα συστατικά, το Whisky και το Haggis  όπου συνηθίζεται να συνοδεύονται από τους ήχους της γκάιντας και τους στίχους των ποιημάτων του Robert Burns.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το The Tasters Club μας προσκάλεσε να αισθανθούμε έστω και για λίγο Σκωτσέζοι και να πάρουμε μέρος σε αυτή την ιδιαίτερη βραδιά προς τιμή του «βάρδου της Καληδονίας».

Τα ποτήρια είναι έτοιμα

Η συγκεκριμένη εκδήλωση ξέφευγέ κατά πολύ από τα στενά πλαίσια της γευσιγνωσίας. Ήταν περισσότερο μια συνάθροιση φίλων που μαζεύτηκαν να πιούν ουίσκι.  Μην περιμένετε λοιπόν να δείτε εδώ βαρύγδουπες γευσιγνώστικές αναλύσεις αλλά ούτε και σπάνιες και συλλεκτικές εμφιαλώσεις. Η βραδιά ήταν ένα πάρτυ, μια γιορτή. Ναι μια όμορφη Σκωτσέζικη γιορτή.

Σημείο συνάντησης είχαμε αυτή τη φορά στη στάση του μετρό στο Κεραμεικό μιας και ο προορισμός μας ήταν Ορφέως 2 & Περσεφόνης 13 στο Γκάζι.

Το event φιλοξενήθηκε από το ‘’The Lazy Bulldog Pub’’. Μια κλασική, καλαίσθητη Pub, με αναπαυτικούς δερμάτινους καναπέδες και ένα τεράστιο μπαρ, ιδανικό για γερά ποτήρια. 😉  Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να πιστέψεις ότι βρίσκεσαι στο Γκάζι μιας και η αίσθηση που σου αφήνει ο χώρος είναι μάλλον ότι έχεις μεταφερθεί, έστω και νοητά, στη Γηραιά Αλβιόνα.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο μέρος για μια τέτοια κατάσταση. Το τεμπέλικο μπουλντόγκ που πρόσφατα έκλεισε το πρώτο του χρόνο ζωής του είχε φορέσει το κιλτ του και μας περίμενε στολισμένο από τις 20:00.

20:10 ψάχναμε να βρούμε καρέκλες στο κεντρικό τραπέζι. Ο Βασίλης, ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Δημήτρης ήταν όλοι τους εκεί. Μια απουσία είδα αλλά ήταν δικαιολογημένη λόγω δουλείας απ’ ότι πληροφορήθηκα… Η βραδιά ξεκίνησε με ένα σύντομο ιστορικό του Ρόμπερτ Μπερνς από το Γιάννη Μηλιώνη και συνέχισε με την παρουσίαση των ουίσκι, από τον Αντρέα Μπότσαρη, που θα μας συντροφεύανε αυτό το τόσο ιδιαίτερο βράδυ.

Ο Γιάννης Μηλιώνης συνοδευόμενος από τους ήχους της γκάιντας

Πριν συνεχίσω θέλω να επισημάνω πόσο σημαντικό είναι στην Ελλάδα να υπάρχουν τέτοιες προσπάθειες όπως το The Tasters Club, που φέρνουν τον κόσμο κοντά. Το ουίσκι είναι η καλύτερη αφορμή, όχι όμως η αιτία. Δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω στο συγκεκριμένο θέμα αλλά είναι πραγματικά ένα ευχάριστο διάλλειμα από τους εξαντλητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας τέτοιου είδους συναθροίσεις.

Κάπου εδώ ο λόγος πέρασε στον Maître του είδους Πέτρο Χαριζόπουλο. Δεν θα κουραστώ να λέω ότι ο ενθουσιασμός αλλά και οι γνώσεις αυτού του ανθρώπου για τον βασιλιά των αποσταγμάτων είναι πραγματικά μοναδικές. Απολαυστικός όπως πάντα μας έβαλε με συνοπτικές διαδικασίες στο κλήμα της χθεσινής βραδιάς.

Ο Πέτρος Χαριζοπουλος με χαλαρή διάθεση

Γιορτή κυρίες και κύριοι και όχι γευσιγνωσία! Σήμερα γιορτάζει εκτός από τον Robert Burns και το ουίσκι!

Σηκώστε τα ποτήρια σας και Slangeva!!

Ας περάσουμε στο πρώτο ουίσκι για αυτή τη νύχτα!

Arran Robert Burns

Arran Robert Burns, όπως είναι λογικό από μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσε να λείπει η συγκεκριμένη εμφιάλωση.

Το Arran είναι ένα σχετικά καινούριο αποστακτήριο μιας και ξεκίνησε να λειτουργεί στην περιοχή της Lochranza στο πανέμορφο νησί του Arran, από το 1995.

Παρ όλο που έχω δοκιμάσει αρκετές καλές εμφιαλώσεις από το συγκεκριμένο αποστακτήριο και το basic δεκαράκι το θεωρό πολύ όμορφο, η συγκεκριμένη εμφιάλωση δεν νομίζω ότι διεκδικεί δάφνες ποιότητας.

Στη μύτη βρήκα αρχικά έντονη την βανίλια αλλά και το νεαρό χαρακτήρα του, σε συνδυασμό με μέλι και φρούτα και μαύρο τσάι. Η βανίλια περνάει στο στόμα μαζί με το μέλι μόνο που εκεί κάνουν αισθητή την παρουσία τους και κάποια μπαχαρικά με την κανέλα να υπερτερεί. Η επίγευση είναι μέτρια και αφήνει νότες πορτοκαλιού σε συνδυασμό με μπαχαρικά. Νομίζω ότι το δυνατό του σημείο είναι η τιμή. Σαν καθημερινό ουίσκι και δεδομένο του νεαρού της ηλικίας του, είναι αξιόλογο, αν όμως ψάχνετε για κάτι εντυπωσιακό, τότε ίσως θα πρέπει να αναζητήσετε κάποια άλλη εμφιάλωση από το συγκεκριμένο αποστακτήριο.

Το ταξίδι στην απλότητα των γεύσεων που με μαεστρία συνυπάρχουν μέσα σε ένα ποτήρι ουίσκι συνεχίστηκε με την επόμενη ετικέτα της βραδιάς που ήταν το  Οld Pultney Noss Head.

Οld Pultney Noss Head

Το 2013 κυκλοφόρησε η συγκεκριμένη εμφιάλωση, που έχει πάρει το όνομα της από τον ομώνυμο φάρο κοντά στο Wick, σαν μέρος των travel retail series του αποστακτήριου, από τα βόρεια Highlands. Παράλληλα κυκλοφόρησαν και οι άλλες δύο εμφιαλώσεις, Duncansby Head και Pentland Skerries που ολοκλήρωσαν τη σειρά.

Τα  ex-bourbon βαρέλια του Noss Head, του δίνουν έναν αρωματικό, με αρκετές δώσεις βανίλιας  χαρακτήρα.

Στην μύτη βγάζει καλοκαιρινά φρούτα, αλμύρα και βανίλια. Στο στόμα νιώθεις κάτι από το χαρακτήρα του αποστακτηρίου, με τη γλυκιά και γεμάτη μπαχαρικά γεύσή του. Κάπου στο βάθος συναντάμε και νότες λευκής σοκολάτας και κίτρο. Η επίγευση του ευχάριστη και δροσερή με γλυκά χαρακτηριστικά.

Ξέρω ότι δεν βοηθάει η σύγκριση με άλλες ετικέτες από το ίδιο αποστακτήριο αλλά πρέπει να πω ότι αν κάποιος θέλει να δει πραγματικά όλο το μεγαλείο του Old Pulteney τότε θα πρέπει να ψάξει το Old Pultney 21, που είναι πραγματικά αξεπέραστο. Τώρα θα μου πουν κάποιοι ότι συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Αλλά όπως και να έχει έπρεπε να το καταθέσω!

Επόμενη γευστική στάση  Bunnahabhain Eirigh Na Greine.

Bunnahabhain Eirigh Na Greine

Και φτάσαμε φίλοι μου στα Islay.

Το Eirigh Na Greine είναι ακόμα μια εμφιάλωση για τα αεροδρόμια και το όνομα του σημαίνει πρωινός ουρανός στο Γαελικά (Gaelic).

Νομίζω πως ήταν το ποιο ιδιαίτερο από τα 4 ουίσκι της βραδιάς. Και αυτό γιατί κατά την παλαίωσή του έχει περάσει από βαρέλια κόκκινου κρασιού, οπότε ή θα σας αρέσει αυτό το πάντρεμα ή όχι. Σίγουρα όμως δεν θα σας αφήσει αδιάφορους.

Στην μύτη συναντάμε μια γλυκάδα από κόκκινα φρούτα σε συνδυασμό με μέλι κανέλα και βανίλια. Στο στόμα φαίνεται ξεκάθαρα πως τα βαρέλια έχουν επηρεάσει το απόσταγμα μια και η αίσθηση του κρασιού είναι ξεκάθαρη. Αλμύρα από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα του Islay, μαύρο πιπέρι και ξηροί καρποί όλα αυτά σε συνδυασμό με τον μοναδικά χαρακτήρα του Bunnahabhain

Το τελείωμα του είναι μέτριο σε διάρκεια με κάποια ανεπαίσθητα σημεία καπνού να κάνουν την εμφάνισή τους.

Αν και είμαι πολύ επιφυλακτικός στις αγορές μου από τα αεροδρόμια όσον αφορά τα Travel Retail Whisky, γιατί τις περισσότερες φορές είναι πραγματικά απογοητευτικά στο συγκεκριμένο ίσως έδινα μια ευκαιρία.

H Βραδιά έκλεισε με τον εντυπωσιακότερο τρόπο και αυτός δεν είναι άλλος από το Laphroaig PX Cask.

Το Laphroaig δεν σας κρύβω ότι είναι ένα από τα αγαπημένα μου αποστακτήρια. Θεωρώ ότι αν εξαιρέσεις το Select, όλα τα υπόλοιπα Laphroaig είναι στη χειρότερη περίπτωση μέτρια. Το συγκεκριμένο αποστακτήριο μας έχει χαρίσει και πάρα πολλά διαμάντια! Όταν λοιπόν είδα την συγκεκριμένη εμφιάλωση που πραγματικά έχει αποσπάσει διθυραμβικά σχόλια από τους φίλους του ουίσκι, προσπαθούσα να θυμηθώ τι με είχε ενοχλήσει όταν την είχα πρωτοδοκιμάσει…

Το PX cask έχει παλαιώσει σε 3 τύπους βαρελιών που δεν είναι άλλοι από ex-bourbon, Quarter cask και φυσικά Pedro Ximénez cherry cask όπως μας δείχνει και το όνομά του. Άλλη μια εμφιάλωση που βγήκε για τα καταστήματα των αεροδρομίων.

Η μύτη του είναι εντυπωσιακή, πολύπλοκή και τυρφώδεις. Ιώδιο και ζωικά στοιχεία σε όλο τους το μεγαλείο. Καθώς περνάει η ώρα βγαίνουν και άλλα στοιχεία όπως σταφίδες αλλά και ξηροί καρποί.

Με το που το βάλεις στο στόμα νιώθεις την τύρφη να κρατάει όμηρο τον ουρανίσκο σου και τα γλυκά χαρακτηριστικά του Pedro Ximénez να είναι εκεί και να δηλώνουν βροντερά το παρόν σε έναν μοναδικό γευστικό συνδυασμό.

Η επίγευση όμως υστερεί σημαντικά από όλα τα υπόλοιπα. Και αυτός ήταν και ο λόγος που με είχε προβληματίσει και στην πρώτη μου δοκιμή πριν από μερικά χρόνια. Να μην παρεξηγηθώ το Laphroaig PX Cask είναι ένα πολύ όμορφο ουίσκι ειδικά οι φίλοι της συγκεκριμένης κατηγορίας ουίσκι θα το αγαπήσουνε απλά εγώ έχω αρκετές ενστάσεις όσον αφορά την επίγευση του.

Κάπου εδώ το ουίσκι και οι γευστικές ανησυχίες έδωσαν τη θέση τους στα γέλια και στα πειράγματα. Τα παιδιά από το The Tasters Club έφεραν Haggis, όπως άλλωστε επιβάλει και η παράδοση και με τους ήχους των ποιημάτων του Burns συνεχίσαμε την υπέροχη βραδιά.

Το ουίσκι έχει φτιαχτεί για να φέρνει τον κόσμο λίγο πιο κοντά και αυτό φάνηκε ξεκάθαρά τη Δευτέρα στο Γκάζι!

 

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

..........Share the passion