Το ουίσκι μέσα από τα μάτια ενός πραγματικού Whisky Lover


Σήμερα 27 Μαρτίου όπως και κάθε χρόνο οι απανταχού λάτρεις του ουίσκι γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα του Ουίσκι.

Η Ημέρα ανακοινώθηκε για πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου 2008 και στη συνέχεια, ξεκίνησε επίσημα το 2009 στο Whisky Festival στη Βόρεια Ολλανδία. Αυτή ήταν μια πρωτοβουλία για να τιμήσει και το θρυλικό συγγραφέα whisky – τον αείμνηστο Μάικλ Τζάκσον.

Δεν θα μπορούσα λοιπόν να βρω καλύτερη ευκαιρία για να σας μεταφέρω μια όμορφη συζήτηση που είχα πριν από λίγο καιρό, με το Γιώργο Λογδανίδη.

Ο Γιώργος για όσους δεν τον ξέρουν, εκτός από φίλος είναι ένας άνθρωπος που τη γνώμη του για το βασιλιά των αποσταγμάτων τη σέβομαι απεριόριστα. Αμερόληπτος και αγνός λάτρης του ουίσκι, με γνώσεις και εμπειρίες που θα τις ζήλευαν πολλοί ‘’ειδήμονες’’ που κυκλοφορούν αναμεσά μας.

 

Ανεξάρτητοι εμφιαλωτές, Nas Whisky αλλά και ετικέτες που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων είναι μερικά, από τα θέματα που συζητήθηκαν σε μια εξομολόγηση ενός πραγματικού Whisky Lover.

 

 

 

– Γιώργο καλησπέρα, θέλεις να μας περιγράψεις με λίγα λόγια πως ξεκίνησε το ταξίδι σου στο μαγικό κόσμο του whisky;

Μία τυχαία επίσκεψη στο Vintage Whisky Shop, κάπου στο 2006, το οποίο τότε λειτουργούσε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στάθηκε η αφορμή για να ανακαλύψω τον κόσμο του Single Malt Whisky. Το Glenfarclas 12 ήταν το πρώτο single malt που δοκίμασα εκεί, ενώ έφυγα κρατώντας στα χέρια μου μία φιάλη Arran finish Cream Sherry Cask from Gonzalez Byass.

Σταδιακά, άρχισα να ανακαλύπτω έναν ολόκληρο κόσμο από αποστακτήρια, εμφιαλώσεις, ορολογίες, την ύπαρξη των οποίων μέχρι τότε αγνοούσα.

Τεράστιο ρόλο στην ενασχόληση μου με το Whisky έπαιξε το Whiskyforum.gr, μια διαδικτυακή παρέα φίλων του whisky, μέλος του οποίου είμαι μέχρι και σήμερα. Από εκείνη την επίσκεψη μου στο VWS έχουν περάσει περίπου 11 χρόνια, ενώ μετά το Glenfarclas 12 έχουν ακολουθήσει περισσότερα από 700 διαφορετικά malt whisky.

– Tι θα συμβούλευες αυτούς που τώρα ξεκινάνε να ασχολούνται με το βασιλιά των αποσταγμάτων;

Το πρώτο πράγμα που θα έλεγα σε όποιον ξεκινάει να ασχολείται τώρα με το whisky είναι να το δει σαν ένα όμορφο γευστικό ταξίδι χωρίς τελειωμό. Ανακαλύπτεις αρώματα, γεύσεις, προορισμούς, φίλους. Σημαντικότερο όλων, ωστόσο, είναι να έχουν πάντα κατά νου ότι το whisky είναι φτιαγμένο για να το απολαμβάνεις με φίλους και όχι για να γυαλίζει τα ράφια κάποιας συλλογής.

– Ποια είναι η γνώμη σου για τα non age statement  (NAS) whisky και για το γεγονός ότι όλο και περισσότερα αποστακτήρια αντικαθιστούν παραδοσιακές τους εμφιαλώσεις με NAS;

Σχεδόν όλα τα αποστακτήρια έχουν κυκλοφορήσει NAS εμφιαλώσεις με ‘’πιασάρικα’’ κυρίως ονόματα, ορισμένες εμφιαλώσεις μάλιστα έχουν καθιερωθεί και στις βασικές εκδόσεις τους. Η εμφάνιση τους έγινε κυρίως για να καλυφτεί η έλλειψη παλαιωμένου whisky και φυσικά για γρηγορότερα και μεγαλύτερα κέρδη για την βιομηχανία του whisky. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν προσπαθώ να δαιμονοποιήσω τις NAS εμφιαλώσεις, καθώς υπάρχουν ορισμένα εξαιρετικά NAS τα οποία είναι καλύτερα και από τα χρονολογημένα. Πιστεύω, ωστόσο, πως τα επόμενα χρόνια οι ετικέτες με αναφορά ηλικίας θα επανέλθουν δριμύτερες όταν τα αποθέματα φτάσουν σε ικανοποιητικά επίπεδα για τις βιομηχανίες.

– Κεφάλαιο  ανεξάρτητοι εμφιαλωτές. Αξίζει να τους δώσει ο Έλληνας καταναλωτής μια ευκαιρία και αν ναι που νομίζεις ότι πρέπει να κινηθεί;

Mεγάλο Κεφάλαιο! Ίσως το μεγαλύτερο λάθος που έχω κάνει από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το whisky είναι ότι δεν έδινα και πολύ μεγάλη σημασία στους ανεξάρτητους εμφιαλωτές. Τα τελευταία χρόνια, όμως, αυτό έχει αλλάξει και συστηματικά κυνηγάω πολλές ανεξάρτητες εμφιαλώσεις. Στο χώρο υπάρχουν εμφιαλωτές με τεράστια παρουσία όπως Gordon & Macphail,  S.M.W.S., Signatory Vintage, Adelphi και Douglas Laing.  Δύο από τις κορυφαίες ετικέτες που έχω δοκιμάσει είναι το Ledaig 1998  2015 cask 622 στους 56,5% από Cooper’s Choice και Port Charlotte 2003  2016 cask 936 στους 61,1% από Βlackadder.

 – Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες καλές εμφιαλώσεις από χώρες που δεν έχουν παράδοση στο Whisky. Νομίζεις ότι άρχισε σιγά σιγά η αποκαθήλωση του Σκωτσέζικου whisky ή μόδα είναι και θα περάσει;

Ταϊβάν, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Ολλανδία, Ινδία, Αυστραλία και η λίστα με τους νέους «παίχτες» που έχουν εισέλθει στην παραγωγή Whisky δεν έχει τελειωμό. Δεν είναι λίγες και οι φορές που εμφιαλώσεις από τις «νέες χώρες» έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς. Ο «βασιλιάς», όμως, δεν μπορεί παρά να είναι ένας! Σκωτία σημαίνει Whisky.

Η παράδοση και οι γνώσεις στην παραγωγή whisky, η φήμη και φυσικά τα τεράστια αποθέματα που παλαιώνονται σε βαρέλια διατηρούν το σκωτσέζικο whisky στην θέση που του αρμόζει.

– Αγαπημένο whisky bar και γιατί;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, το μυαλό πάει στο πολυαγαπημένο Spinte bar, στη Θεσσαλονίκη. Για εμένα το Spinte αποτελεί συνώνυμο του Whisky bar. Είτε είσαι αρχάριος, είτε βετεράνος στο χώρο μπορείς να βρεις μια ετικέτα στην πλήρως ενημερωμένη κάβα του την οποία δεν έχεις δοκιμάσει. Την στιλάτη του μπάρα την έχω επισκεφτεί αρκετές φορές και πάντοτε καταφέρνει να με εντυπωσιάσει. Θεωρώ δεδομένο πως και ο νέος χώρος που θα μεταφερθεί θα ναι εξίσου ωραίος. Και μιας και σήμερα είναι Τετάρτη ας ετοιμαστώ… ο Νίκος, ο Πέτρος, ο Theo και ο Alex με περιμένουν.

– Και τέλος θα ήθελα να μας πεις τρεις ετικέτες που νομίζεις ότι τους αξίζει μια θέση στο Hall of Fame του Whisky αλλά και τρεις απογοητεύσεις που δεν στάθηκαν αντάξιες των προσδοκιών σου;

Έφτασε η ώρα του απολογισμού λοιπόν. Υπάρχουν κάποια whisky τα οποία απλά δεν γίνεται να τα ξεχάσεις. Κάποια whisky τα οποία όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα whisky κι αν δοκιμάσεις θα συνεχίζουν να σε ταξιδεύουν και ας έχει αδειάσει το Glencairn. Ένα από αυτά είναι το Millburn 35 1969 51,2% το οποίο μπορεί να κάνει και τον πιο συγκρατημένο να αναφωνήσει ‘’ΟΥΑΟΥ!!’’ όταν πλησιάσει το Glencairn στην μύτη του. Από το προσωπικό μου Hall of Fame δεν μπορεί να λείπει το Lagavulin 21 1985 56,5%, το οποίο αποτελεί το καλύτερο whisky που έχω δοκιμάσει από το συγκεκριμένο αγαπημένο αποστακτήριο. Τεράστιο whisky!!! Τέλος, στην κορυφή της λίστας μου δεσπόζει το Brora 30 3rd release 1974 2004 56,6%, το κορυφαίο whisky που είχα την χαρά να γευτώ μέχρι στιγμής. Πρόκειται για ένα whisky από άλλη διάσταση.

Δεν είναι όλα τα Whisky ‘’ωραία και γευστικά’’ και φυσικά δεν γίνεται να αρέσουν σε όλους. Υπάρχουν και αυτά για τα οποία καμιά φορά βάζεις ψηλά τον πήχη πριν τα δοκιμάσεις, αλλά τελικά σε απογοητεύουν. Τo Glenfarclas 18 43% και Ledaig 14 1992 2006 59,6% Cadenhead είναι δύο από αυτά. Γιατί το μεν πρώτο ίσως και να αδικεί το όνομα που φέρει πάνω του υστερώντας κατά πολύ σε σχέση με τα αδερφάκια του της standard σειράς και το δεύτερο για την αρνητικότητα που βγάζει το αλκοόλ του. Η λίστα κλείνει με ένα whisky από το μεγάλο Springbank, το Longrow 10 tokaji 55,6% για την πολύ άσχημη επίδραση που έχει αφήσει το κρασοβάρελο πάνω του.

 

Με το Γιώργο θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για το ουίσκι.

Ας μην ξεχνάμε ότι το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνεις μετά από το να πίνεις ουίσκι είναι να μιλάς για αυτό!

 

Γιώργο σε ευχαριστώ από καρδιάς για την πολύ όμορφη συζήτηση και ελπίζω να μην αργήσουμε να συναντηθούμε σε κάποιο whisky bar!!

Sláinte φίλε

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

..........Share the passion