Ζωηρές γεύσεις και καλή παρέα σε μια γευσιγνωσία ουίσκι στο κέντρο της Αθήνας 


Μια πολύ όμορφη και ιδιαίτερη γευσιγνωσία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 24 Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας.

Το the Tasters Club μας κάλεσε στην Tasting day #17 να εξερευνήσουμε ακόμα 4 διαλεχτές φιάλες και εμείς, με χαρά, αποδεχτήκαμε τη πρόσκληση.

Τίτλος του event: Hidden Gems of Scotland vol2 και ουσιαστικά μιλάμε για το sequel της περσινής εκδήλωσης αλλά με διαφορετική προσέγγιση. Δύο ανεξάρτητες εμφιαλώσεις, μία limited edition και μία ολοκαίνουργια και λίγο πειραματική προσπάθεια, από 4 αποστακτήρια, που το καθένα έχει τη δική του ιστορία και αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό τη σκέπη της Chivas Brothers – Pernod Ricard.

Προσωπικά οι γευσιγνωσίες του The Tasters Club μου αρέσουν και θα σας εξηγήσω τους λόγους:

  1. O Γιάννης Μηλιώνης, που έχει αναλάβει πλέον το πρωταγωνιστικό ρόλο στο οικοδόμημα που λέγεται Tasters Club, εκτός από μεράκι, έχει και την απαραίτητη σοβαρότητα για να το κάνει καλά. Συνοδοιπόρος σε αυτό το ανηφορικό μονοπάτι είναι η ευγενέστατη και γλυκύτατη γυναίκα του Βάσω που είμαι σίγουρος ότι είναι δίπλα του και τον στηρίζει με όλες της της δυνάμεις.
  2. Ο Πέτρος Χαριζόπουλος, είναι ο βασικός εισηγητής σε όλες τις γευσιγνωσίες με θέμα το ουίσκι. Για το Πέτρο νομίζω ότι οι συστάσεις περιττεύουν. Εκτός από το ότι είναι ο ιδανικός, για να μυήσει κάποιον στο κόσμο του ουίσκι, υπηρετεί ακούραστα εδώ και πολλά χρόνια το βασιλιά των αποσταγμάτων με μοναδικό ενθουσιασμό, αγάπη και αφοσίωση αλλά κατέχοντας παράλληλα και το απαραίτητο θεωρητικό υπόβαθρο ούτως ώστε να είναι ο καλύτερος μαέστρος να διευθύνει αυτές της βραδιές.
  3. Οι ετικέτες που επιλέγονται για τις γευσιγνωσίες του Club είναι προσεκτικά διαλεγμένες και με συγκεκριμένη θεματολογία για να μπορούμε να δοκιμάζουμε ιδιαίτερα ουίσκι που είτε δεν κυκλοφορούν στη χώρα μας, είτε που δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή μας.
  4. Και φυσικά, ίσως το συμβατικότερο απ’ όλα είναι η παρέα. Το Τasters Club ξεκίνησε πριν από περίπου δυο χρόνια και κατάφερε να φέρει κοντά ανθρώπους που αγαπούν το ουίσκι και να τους κάνει παρέα. Εγώ εχθές, δεν ένοιωθα ότι πήγα σε μια απρόσωπη γευσιγνωσία που κάποιος Guru του ουίσκι, έλεγε ιστορίες με δράκους για να πουλήσει φιάλες, αλλά σε μια παρέα που το μόνο ζητούμενο ήταν να περάσουμε καλά και να δοκιμάσουμε ποιοτικά αποστάγματα!

Συγχωρήστε με για τη μεγάλη εισαγωγή αλλά επειδή με ρωτάτε, νομίζω ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Ας περάσουμε όμως και πάλι στο χθεσινό βράδυ…

Η γευσιγνωσία πραγματοποιήθηκε Λεωκορίου 20, Ψυρρή στην Αθήνα, σε καίνουριο χώρο, με έντονα μεσαιωνικά χαρακτηριστικά, μυσταγωγικό ύφος και όνομα που σε ταξιδεύει στους ιπποτικούς μύθους της Βρετανίας και όχι μόνο. Το όνομα αυτού …. Avalon.

Avalon ή αλλιώς η ‘’Νήσος των μήλων’’, είναι το θρυλικό νησί, που λέγεται ότι είναι το μέρος, που είναι θαμμένος ο Βασιλιάς Αρθούρος. Σύμφωνα με το μύθο, μεταφέρθηκε εκεί με μια βάρκα από την ετεροθαλή αδερφή του, Μοργκάνα λε Φέι, και το σώμα του βρίσκεται ακόμα εκεί.

Hic jacet sepultus inclitus rex Arthurus in insula Avalonia.

Ενθάδε κείται ο Βασιλιάς Αρθούρος στο νησί Αβαλονία.

Νομίζω ότι ο χώρος ήταν η ιδανικότερη επιλογή για το συγκεκριμένο event. Χαμηλός φωτισμός, μοναστηριακά έπιπλα, ησυχία και διακόσμηση λες και βρίσκεσαι σε κάποιο μεσαιωνικό κάστρο Ναϊτών Ιπποτών, μέσα από τη ματιά του Stanley Kubrick.

 

Η γευσιγνωσία ξεκίνησε στην ώρα της.

20:30 ο Γιάννης Μιλιώνης έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα και το παιχνίδι ξεκίνησε.

Μετά από μια σύντομη παρουσίαση των εμφιαλώσεων και τους απαραίτητους χαιρετισμούς το λόγο έλαβε ο Πέτρος Χαριζόπουλος.

Η βραδιά ξεκίνησε με το

Scapa Glansa (40%)

Με το όνομα ‘’Glansa’’ το αποστακτήριο ουσιαστικά τιμάει το Νορβηγικό παρελθόν των Orkney. Glansa σημαίνει στα αγγλικά ‘shining storm-laden skies’ και νομίζω ότι αυτό το χαρακτήρα ήθελε να δώσει το Scapa στη συγκεκριμένη εμφιάλωση, της φωτεινής καταιγίδας. Βέβαια από το θέλω, μέχρι το πετυχαίνω υπάρχει μεγάλη απόστασή.

Πολλές φορές έχω εκφράσει τον ενθουσιασμό μου για το συγκεκριμένο αποστακτήριο που αποτελεί και ένα από τα βασικά συστατικά του Ballantine’s όπως μας ενημέρωσε ο Μιχάλης Καγιάννης, Brand Ambassador του Chivas, που επίσης βρισκόταν στη γευσιγνωσία σαν αγνός φίλος του ουίσκι και συνεισέφερε με τις γνώσεις του.

Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δοκιμάσει πραγματικά εξαιρετικά ουίσκι από το Scapa.

Σαν λάτρης όμως του παλιού Scapa 12 years old, δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα και ιδιαίτερα με τη συγκεκριμένη εμφιάλωση.

Ο Πέτρος Χαριζόπουλος

Το Glansa είναι παλαιωμένο σε 1st fill βαρέλια από αμερικάνικη δρυ και έχει ολοκληρώσει την ωρίμανσή του, σε βαρέλια που πριν είχαν τυρφώδες ουίσκι (finished in ex-peated-whisky casks). Το Scapa μέσα από το Glansa θέλει να πειραματιστεί και με άλλες γεύσεις εκτός από αυτές που μας έχει συνηθίσει και μπορώ να πω ότι το πετυχαίνει έως ένα βαθμό.

Έντονος βοτανικός χαρακτήρας στη μύτη, με τα χαρακτηριστικά ώριμα λευκόσαρκα φρούτα, να δένουν αρμονικά με τη βανίλια, κάποιες υπόνοιες κανέλας, και κερήθρα. Στο στόμα συναντάμε χαμομήλι, φρούτα, κακάο μαζί με μια χαρακτηριστική πικράδα. Η επίγευση είναι μέτρια και κάπου στο βάθος, συναντάμε πιπέρια σε συνδυασμό με μέντα και μια ελαφριά δόση καραμέλας.

Επίσης πληροφορηθήκαμε ότι σε λίγο θα κυκλοφορήσει και στην ελληνική αγορά, οπότε όσοι έχετε τη περιέργεια να το δοκιμάστε δεν έχετε παρά να το ψάξετε.

Η επόμενη φιάλη που δοκιμάσαμε ήταν ένα

Tormore 17 ετών 1998-2015 (46%)

από τον ανεξάρτητο εμφιαλωτή Gordon & MacPhail και τη σειρά Connoisseurs Choice.

Για όσους δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είναι οι ανεξάρτητοι εμφιαλωτές, σας προτρέπω να δείτε το σχετικό άρθρο: Γιατί μας αρέσει να δοκιμάζουμε ουίσκι από ανεξάρτητους εμφιαλωτές;

Οι ανεξάρτητοι εμφιαλωτές είναι δίκοπο μαχαίρι, ή θα βρεις διαμάντι ή θα κλαις τα λεφτά σου…

Για καλή μας τύχη το συγκεκριμένο Tormore ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Σε γενικές γραμμές το Tormore είναι ένα πολύ ιδιαίτερο αποστακτήριο. Προσωπικά αυτό το χαρακτηριστικό κίτρο, που είναι και το σήμα κατατεθέν στις περισσότερες εμφιαλώσεις του, μόνο αδιάφορο δεν με αφήνει. Στο συγκεκριμένο διαμαντάκι όμως εκτός από το κίτρο βρήκαμε και πολλούς άλλους λόγους που μας επιβεβαιώσανε ότι το συγκεκριμένο αποστακτήριο έχει πολλά να δώσει στους φίλους του malt whisky!

Στη μύτη βγάζει πορτοκάλι, πράσινο μήλο, νωπό γρασίδι, βανίλια και μια αίσθηση από μαύρο τσάι. Ακόμη πιο ενδιαφέρον γίνεται στο στόμα που ενώ μένουν τα βοτανικά του χαρακτηριστικά αρχίζουν να μπαίνουν στο παιχνίδι και αχλάδια, αποξηραμένη σταφίδα, ξηροί καρποί και μπαχαρικά. Αρκετά φρουτώδες, καλά ισορροπημένο, χωρίς σκαμπανεβάσματα και συμμαζεμένη ύπαρξη γήινων τόνων κριθαριού.

Σαγηνευτικά κομψό, ζεστό τελείωμα που αφήνει μια νότα εσπεριδοειδών και μαύρου πιπεριού.

Νομίζω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα Tormore που δίνει πραγματικά το καλύτερο εαυτό του.

–  Στα καλά νέα της ημέρας, το αποστακτήριο όπως μας ενημέρωσε ο Μιχάλης,  ξαναεμφιαλώνει το Tormore 16 years old χωρίς όμως ακόμα να γνωρίζουμε ακριβώς την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του.

Επόμενη φιάλη που θυσιάστηκε στο βωμό της περιέργειας ήταν το

Glentauchers 20 ετών 1996-2016 (43%)

από τον ανεξάρτητο εμφιαλωτή Gordon & MacPhail και τη σειρά Distillery Labels.

Ομολογώ ότι ήταν η πρώτη μου επαφή με το συγκεκριμένο αποστακτήριο και δεν ξέρω αν είναι καλό να ξεκινάς μια γνωριμία με ένα αποστακτήριο μέσα από ανεξάρτητες εμφιαλώσεις για πολλούς και διάφορους λόγους που όμως θα αναπτύξουμε σε άλλο άρθρο. Σίγουρα αυτή η retro-style ετικέτα σε προδιαθέτει ότι στο εσωτερικό της φιάλης θα βρεις κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Ένα αρκετά συμπαγές ουίσκι, ελαιώδες που σίγουρα θέλει το χρόνο του. Στη μύτη μετά από κάποια ώρα συναντάμε δέρμα, καρύδι, νωπό ταμπάκο ενώ υποβόσκει ένας βοτανικός χαρακτήρας και εδώ, αλλά σίγουρα δεν κάνει αμέσως αισθητή τη παρουσία του. Στο στόμα είναι αρκετά ευχάριστο χωρίς όμως να σε αφήνει άφωνο. Κάποια φρούτα αχνοφαίνονοται σιγά σιγά παρέα με καραμέλα βουτύρου, σοκολάτα και μπαχαρικά νομίζω πως καθώς ανοίγει τα λευκά πιπέρια γίνονται πιο ξεκάθαρα.

Σίγουρα δεν είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα 20 ετών ουίσκι αλλά έχει πράγματα να δώσει σε όσους το δοκιμάσουν. Η επίγευση του είναι μέτρια με έντονη τη παρουσία δημητριακών, ώριμων μήλων και μπαχαρικών.

Υπάρχουν όμορφες πινελιές εδώ αλλά σε γενικές γραμμές νιώθω ότι κινούμαστε σε ρηχά νερά. Μεγάλο δέλεαρ βέβαια είναι η τιμή του (στα 70περίπου ευρώ) που για 20 ετών ουίσκι είναι μάλλον χαμηλή έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι τιμές στην αγορά.

Και η γευσιγνωσία τελείωσε με το

Longmorn 16 years old (59,6%)

Από τη σειρά The Distillery Reserve Collection – Single Cask Edition του αποστακτηρίου.

Αποσταγμένο 2 Φεβρουαρίου του 1999 και εμφιαλωμένο 30 Ιουλίου του 2015 από ένα single sherry butt βαρέλι με αριθμό #10449.

Νομίζω ότι καταλαβαίνετε ότι αυτή η εμφιάλωση διαφέρει πολύ από όλα τα προηγούμενα ουίσκι που δοκιμάσαμε. Πρώτον γιατί είναι cask strength δεύτερον γιατί είναι single cask και τρίτον γιατί είναι single sherry butt.

Η συγκεκριμένη σειρά, The Distillery Reserve Collection, δεν έχει χαρακτηριστεί άδικα «rare and exceptional» από την εταιρεία Chivas Brothers .

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πολύ πλούσια και ξεχωριστή εμφιάλωση του συμπαθέστατου Longmorn.

Longmorn 16 years old

Ξεκάθαρα πρόκειται για ένα Sherry Bomb Whisky χωρίς όμως να φτάνει στα επίπεδα του Glendronach. Στη μύτη συναντάμε κόκκινα φρούτα, βερίκοκο, σταφίδα, ροδάκινο και μαρμελάδα βύσσινο παράλληλα με μια δερματική νότα και φρεσκοαλεσμένο πιπέρι.

Πολύ νόστιμο στον ουρανίσκο, όπου το γλυκό κόκκινο φρούτο έρχεται σε ισορροπία με τη bitter σοκολάτα και τη μόκα. Ελαφριά ζωικά περάσματα, καλά ενσωματωμένο αλκοόλ και λεπτά σκουντήματα καραμέλας δένουν αυτό το τόσο πολύπλοκο χαρακτήρα.

Η επίγευση είναι ικανοποιητικά μεγάλη με bitter στοιχεία και μπαχαρικά.

Από όποιο σημείο και αν το δεις, αυτή η εμφιάλωση έρχεται να επιβεβαιώσει ότι όντως το Longmore είναι ένα από τα Hidden Gems of Scotland.

Στο μαγικό κόσμο του ουίσκι, το ταξίδι είναι αυτό που έχει σημασία γιατί αν δεν με απατά η μνήμη μου δεν υπάρχει προορισμός.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ο κύριος Σταυρουλάκης σε ρόλο πρέσβη, που μας κακομαθαίνει,  έκανε τα πάντα για να μας περιποιηθεί και θέλω και δημόσια να τον ευχαριστήσω για αυτό.

Μετά την ολοκλήρωση της γευστικής δοκιμής και ως είθισται η κουβέντα πήρε φωτιά. Στο καλό κλίμα ήρθε να προστεθεί και το απρόσμενο δώρο του Μιχάλη και της Pernod Ricard Hellas που ήταν δύο γευστικότατες φιάλες Glenlivet Founder’s Reserve, ιδανικές για να κλείσει η βραδιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Επίσης κάπου πήρε το μάτι μου έναν μπουφέ με λαχταριστό finger food καθώς και μύδια που κέρασε το Avalon τους παρευρισκόμενους αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα να δοκιμάσω τίποτα. Μάλλον θα πρέπει να σηκωθώ γρηγορότερα στην επόμενη γευσιγνωσία 🙂

Θα ήθελα να ευχηθώ ότι καλύτερο στο Avalon για το Grand reOpening τη Πέμπτη 26.10 και να ευχαριστήσω το Tasters Club και το Πέτρο Χαριζόπουλο για την πολύ πολύ όμορφη βραδιά.

Όπως συνηθίζω να λέω το ουίσκι έχει δημιουργηθεί για να φέρνει τον κόσμο λίγο πιο κοντά και αυτό επιβεβαιώθηκε περίτρανα για ακόμα μια φορά!

Slainte φίλοι μου!

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..........Share the passion