Ένα βράδυ στο The bar L.A.B. SKG, εκεί που το εκλεκτό ουίσκι ρέει άφθονο και οι παρέες γράφουν ιστορία


Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως πέρασε ο καιρός και έχουμε μπει στη τελική ευθεία πριν αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τον ερχομό του νέου έτους.

Έξω βλέπεις παντού λαμπάκια, δέντρα στολισμένα, φολκλόρ μπόλικο και κόκκινο σατέν που σε συνδυασμό με τις χρυσόσκονες, τα γκι και τις γιρλάντες βροντοφωνάζουν το γεγονός ότι για ακόμα μια χρονιά, ήρθαν τα Χριστούγεννα κι Πρωτοχρονιά.

Μέσα σε όλο αυτό το γιορτινό κλίμα χαράς και κατάνυξης, βρέθηκα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη. Η νύμφη του Θερμαϊκού, πιο λαμπερή και φανταχτερή από ποτέ, έχει βάλει τα γιορτινά της και περιμένει καρτερικά να υποδεχτεί το νέο χρόνο. Σε μια πόλη απαράμιλλής ομορφιάς που οι κάτοικοι της ξέρουν να διασκεδάζουν και να ζουν με πάθος κάθε στιγμή της μέρας, ο βασιλιάς των αποσταγμάτων λατρεύεται μεγαλοπρεπέστατα! Κάθε φορά που πηγαίνω στην Θεσσαλονίκη αντιλαμβάνομαι όλο και πιο έντονα την αγάπη του κόσμου για το καλό ουίσκι και φυσικά για καλή παρέα. Μια έμφυτη ανάγκη κοινωνικότητας κόντρα στα σημεία των καιρών που θέλουν τους ανθρώπους στα μεγάλα αστικά κέντρα να απομονώνονται και να επιζητούν μάλλον μοναχικές διαδρομές.

Η συνάντηση με το Γιώργο είχε προγραμματιστεί μήνες πριν. Το οφείλαμε στους εαυτούς μας και αφού δεν καταφέραμε να βρεθούμε το καλοκαίρι, θα τα λέγαμε υποχρεωτικά το χειμώνα.

Κυριακή βράδυ λοιπόν, στη μητρόπολη του ουίσκι, the bar L.A.B. SKG στη γωνία των οδών Νικολάου Πλαστήρα και Μυστακίδου 2 στη Καλαμαριά (για περισσότερες πληροφορίες δείτε: The bar L.A.B. SKG. Ένα απόγευμα γεμάτο τύρφη και καλό ουίσκι στη Θεσσαλονίκη).

Πριν από μερικό καιρό διάβαζα κάπου, ότι είναι άλλο το να πιείς ένα ποτό στο bar με την παρέα σου και άλλο να γευτείς και να αναγνωρίσεις τα αρώματα και τα γευστικά στοιχεία ενός καλού ουίσκι.

Αλήθεια;

Κατά τις δέκα παρά, εγώ, ο Θωμάς (μπατζανάκης και φίλος), ο Γιώργος (λάτρης του ουίσκι και αδελφός) και ο Δημήτρης (husband is not an ATM machine) περνάγαμε το κατώφλι του L.A.B.

Στη πόρτα μας περίμενε ο καλός φίλος Νίκος Χατζηανδρέας.

Αν και είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι ήδη το ξέρετε, ο Νίκος ήταν, είναι και θα είναι ο καλύτερος οικοδεσπότης που μπορεί να ονειρευτεί ένας φίλος του ουίσκι. Δεν θα εστιάσω ούτε στις γνώσεις, ούτε στην εμπειρία του που δεν τολμάει κανείς να αμφισβητήσει αλλά στην αγνή αγάπη του για το βασιλιά των αποσταγμάτων. Ένας πραγματικός whisky lover, που δημιούργησε μαζί με τον Αλέξανδρο Σουρμπάτη, γνωστό και ως whisky preacher,  ένα πραγματικό Ναό του ουίσκι!

Αφού κάτσαμε στο κεντρικό τραπέζι εμφανίστηκαν ως δια μαγείας 3 φιάλες Highland Park. Ήταν το Highland Park Voyage Of The Raven, το Highland Park Magnus και το Highland Park Full Volume. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε εκείνο το βράδυ, το ταξίδι μας στο μαγικό κόσμο του ουίσκι από το Βορρά της παγωμένης Σκωτίας. Welcome to Orkney!

Το L.A.B εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και σαν προπύργιο πολεμιστών και θεών του Highland Park αφού η συμπάθεια του Νίκου στο συγκεκριμένο αποστακτήριο είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

The North remembers όπως λένε και στο Game of Thones εμείς όμως κοντεύουμε να ξεχάσουμε πως είναι γευστικά ο πυρήνας του Highland Park με τόσες πολλές και διαφορετικές εμφιαλώσεις που είδαμε φέτος.

Με το Highland Park Valkyrie να είναι η τελευταία ετικέτα που δοκίμασα από το αποστακτήριο, ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δοκιμάσω ακόμα 3 εμφιαλώσεις που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους μήνες.

Ξεκινήσαμε με το

Highland Park Voyage Of The Raven (41.3%)

Πιστό στους Σκανδιναβικούς μύθους η συγκεκριμένη εμφιάλωση μας ξαναβάζει στο κλίμα των θεών των Βίκινγκ, αφού το κοράκι ήταν το αγαπημένο πουλί του Odin που θεωρείται ο ανώτατος θεός στη Σκανδιναβική μυθολογία. Ο Odin είχε στην υπηρεσία του δύο κοράκια, το Χούγκιν και το Μούνιν (τα ονόματα των σημαίνουν Σκέψη και Μνήμη στα αρχαία σκανδιναβικά), τα οποία πετούν σε όλη τη γη κάθε μέρα και τη νύχτα επιστρέφουν και αναφέρουν στον Odin όλα όσα συνέβησαν στον κόσμο. Μεγάλο ποσοστό της συγκεκριμένης εμφιάλωσης έχει παλαιώσει σε first-fill Sherry βαρέλια και κυκλοφόρησε αρχικά, αποκλειστικά σαν travel retail exclusive αλλά βέβαια με το καιρό γινόταν διαθέσιμο όλο και περισσότερο μέσα στο internet.

Με το που το βάλαμε στα ποτήρια μας αρώματα Χριστουγέννων πλημμύρησαν ξαφνικά τον χώρο. Κανέλα, καραμέλα, γλυκιά ζεστή σοκολάτα και αλλά και ανεπαίσθητος ξηρός καπνός είναι τα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν στη μύτη. Αν και δεν έχω πρόσφατο το Valkyrie νομίζω ότι είναι η λογική του συνέχεια το συγκεκριμένο ουίσκι αφού έχει τα χαρακτηριστικά μαύρα πιπέρια που σου δημιουργούν μια ζεστασιά στον ουρανίσκο. Τα στοιχεία από τα Sherry βαρέλια είναι ευδιάκριτα και μαζί με τη σταφίδα συναντάμε μια αρμονική αίσθηση βανίλιας. Αρκετά στρογγυλό και ευχάριστο ουίσκι με μακρά σε διάρκεια επίγευση. Τα μπαχαρικά του μένουν μέχρι το τέλος και σου αφήνουν μια ευχάριστη αίσθηση ζεστασιάς. Όμορφο και κομψό που οι φανατικοί του Highland park θα το εκτιμήσουν δεόντως.

Αφού αδειάσαμε μέχρι και τη τελευταία του σταγόνα περάσαμε στο

Highland Park Magnus (40%)

Πολύ κόσμος νομίζει ότι το όνομα της συγκεκριμένης εμφιάλωσης προέρχεται από το λατινικό «magnus” που σημαίνει μεγάλο όμως δεν είναι έτσι.

Η συγκεκριμένη εμφιάλωση βγήκε για να τιμήσει τον Magnus Eunson ο οποίος είχε Νορβηγικό αίμα στις φλέβες του και ξεκίνησε να αποστάζει νερό της φωτιάς στη δικιά του αυτοσχέδια καλύβα στο High Park του Kirkwall πριν από εκατοντάδες χρόνια. Φημολογείται ότι αυτός ήταν και πατέρας του Highland Park και ότι εκεί που είχε τότε τη καλύβα του βρίσκεται τώρα το αποστακτήριο.

Το Magnus είναι ένα NAS “No Age Statement” whisky, που έχει παλαιώσει σε ένα συνδυασμό από ex-bourbon βαρέλια και από βαρέλια Sherry που όμως έχουν φτιαχτεί από λευκή αμερικάνικη δρυ (Quercus alba). Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο αποκλειστικά για την Αμερικανική αγορά και οφείλω να ομολογήσω ότι η τιμή του ήταν κάτι παραπάνω από δελεαστική (για τους πολίτες της Αμερικής). Παρ’ όλα αυτά όμως νομίζω ότι το Magnus απέχει από τις καλές εμφιαλώσεις του αποστακτηρίου.

Στη μύτη βρίσκω βανίλια, πορτοκάλι, μια μικρή αίσθηση από γλυκό καπνό ενώ προοδευτικά με την ώρα αποκτά γοητεία και ταυτότητα ενώ βγάζει μερικές μικρές νότες λεμονιού. Στερείται όμως έντασης και αυτό οφείλεται ξεκάθαρα στο 40% ABV. Στο στόμα συναντάμε αποξηραμένα φρούτα και μπαχαρικά. Στρογγυλό, γλυκό αλλά ουδέτερο με μικρή επίγευση. Sherry στοιχεία εγώ προσωπικά δεν βρήκα πουθενά όμως καταλαβαίνω τη λογική στο να δημιουργήσει το αποστακτήριο ένα εμπορικό ουίσκι που απευθύνεται σε μεγάλη μάζα καταναλωτών.

Αφού η ευγενέστατη Έλενα, που ο Νίκος ξαναβάφτισε Αφροδίτη εκείνο το βράδυ, μας έφερε καθαρά Glencairn ποτήρια περάσαμε στο

Highland Park Full Volume (47.2%)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα Highland Park που αποστάχθηκε το 1999 σε first-fill ex-Bourbon βαρέλια και εμφιαλώθηκε το 2017. Οι παραδοσιακοί φίλοι του Highland Park σίγουρα δεν έχουν συνηθίσει ένα απόσταγμα παλαιωμένο 100% σε first-fill ex-Bourbon βαρέλια όμως ο Master Whisky Maker, Gordon Motion στη συγκεκριμένη εμφιάλωση έκανε εξαιρετική δουλεία.

Πραγματικά ένα ουίσκι με χαρακτήρα. Μια αρμονική συμβίωση γεύσεων και αρωμάτων. Κομψό για αριστοκρατικό, με όση ένταση χρειάζεται για να σου προκαλέσει ρίγος. Από τη γεμάτη βανίλια μύτη μέχρι την επίγευση αυτό το ουίσκι τα έχει όλα όσα θα μπορούσες να ζητήσεις. Δροσερό, με τη βανίλια να έρχεται κατά κύματα ενώ παράλληλα κάνουν αισθητή τη παρουσία τους λεμόνια και βότανα, νομίζω ότι το χαμομηλάκι όσο περνάει η ώρα φαίνεται όλο και περισσότερο μαζί με το πράσινο τσάι. Γλυκό και καλοζυγισμένο. Τα τροπικά φρούτα στο στόμα κάνουν πάρτι με τις καρύδες στη κιθάρα, τον ανανά στο μπάσο, και το μάνγκο στα ντραμς. Το μόνο μικρό μεμπτό σημείο ίσως είναι η αλμυρή και πορτοκαλένια επίγευση που δεν ακολουθεί τα δέοντα και υστερεί σε διάρκεια  όμως αυτό να με προβληματίσει έστω και στο ελάχιστο.

Το Highland Park Full Volume είναι μια άκρως διασκεδαστική εμφιάλωση που σου δείχνει μια διαφορετική οπτική ενός κλασικού γίγαντα.

Και ενώ στα ποτήρια μας αδειάζουν αργά και νωχελικά, στη παρέα ήρθαν να προστεθούν ακόμα δύο μέλη, ο Θεόφιλος με το Γιάννη.

Η νύχτα θα έχει συνέχεια και μάλιστα επικών διαστάσεων.

Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στο λεξικό για δω τον ορισμό της λέξης ευτυχία, βρήκα το εξής.

Eυτυχία ή [eftixía]: κατάσταση βαθιάς και διαρκούς ικανοποίησης, που δημιουργείται από την εκπλήρωση των ψυχικών και υλικών αναγκών και επιθυμιών. Και έρχομαι να προσθέσω εγώ ότι είναι αδύνατο να επιτευχθεί χωρίς εκλεκτό ουίσκι και καλή παρέα.

Μετά τα Highland Park αποφασίσαμε να ανακατέψουμε τη τράπουλα και να περάσουμε σε άλλο στυλ και ύφος.

Glengoyne 1972 – 2009 από Malts of Scotland (52,8%)

Παλαιωμένο σε Sherry But με νούμερο βαρελιού #3195 αυτό το πραγματικό διαμάντι ήρθε να μας βροντοφωνάξει ότι ο νέος μπορεί να είναι ωραίος αλλά πάντα ο παλιός θα είναι αλλιώς.

Ίσως τα πολλά λόγια εδώ να είναι φτώχια αλλά το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνεις πριν αρχίσουν να σε πλημυρίζουν ωκεανοί από κόκκινα φρούτα, βερίκοκο και μαρμελάδα φράουλα είναι η εκπληκτική ενσωμάτωση που έχει στο αλκοόλ. Σχεδόν μεταξένιο. Θυμάστε κάτι τσίχλες που είχαν μέσα του τη φρουτοζουμερή σταγόνα; Αυτή την εικόνα δημιούργησα στο μυαλό μου μόλις το πρωτοδοκίμασα. Ένα φρουτώδες ουίσκι με εξαιρετικής ποιότητας γευστικό στίγμα που εντυπωσιάζει με την στρογγυλάδα, την ενέργεια, αλλά και την ισορροπία του και μιλάει κατευθείαν στη καρδιά σου! Το πάζλ έρχονται να συμπληρώσουν η μαύρη σταφίδα και η γλυκιά σοκολάτα. Ένα ολοκληρωμένο γευστικό μεγαθήριο που πραγματικά νιώθω τυχερός που το δοκίμασα.

Και αφού σοκάραμε τις αισθήσεις μας περάσαμε στο επόμενο ουίσκι.

Dufftown 1994 – 2008 από τη σειρά the Old Malt Cask (50%)

Το αποστακτήριο του Dufftown που πήρε το όνομα του από την ομώνυμη πόλη. Είναι ένα Speyside whisky από τα πλέον άγνωστα της αγοράς μιας και ο κύριος όγκος του πηγαίνει για την δημιουργία blended whisky από την ιδιοκτήτρια εταιρεία Diageo.

Τέτοιες ανεξάρτητες εμφιαλώσεις που δεν γνωρίζεις καλά τον πυρήνα του αποστάγματος μπορούν να αποδειχτούν μεγάλες απογοητεύσεις όμως ευτυχώς, η πίστη μας στο Douglas Laing και στην ικανότητα του να εμφιαλώνει εξαιρετικά ουίσκι για ακόμη μια φορά αποδείχτηκε η σωστή επιλογή.

Φράουλα, κίτρο, νωπό ξύλο και έντονος δημητριακός χαρακτήρας συνυπάρχουν αρμονικά σε αυτή τη τόσο ιδιαίτερη εμφιάλωση. Στο στόμα είναι απολαυστικό με καραμέλα και πολύ πολύ κριθάρι. Μέτρια επίγευση και γήινες νότες ολοκληρώνουν αυτό το έντονα δημητριακό ουίσκι.

Μετά ήρθε η ώρα για ένα Kilchoman.

Kilchoman Red Wine Cask Matured 2012 – 2017 (50%)

Αρκετοί βιάζονται να χαρακτηρίσουν το Kilchoman ως το καινούριο Port Ellen. Παρόλο που το συμπαθώ το αποστακτήριο η γνώμη μου είναι να μην βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Ναι έχει βγάλει και πολύ όμορφες εμφιαλώσεις, ναι το Kilchoman Machir Bay είναι ένα πολύ όμορφο και τίμιο ουίσκι αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του για να με πείσει. Σίγουρα το γεγονός ότι πλέον εισάγεται και επίσημα στην Ελλάδα θα μας βοηθήσει να εντρυφήσουμε περισσότερο σε αυτό το εμβληματικό αποστακτήριο από το Islay αλλά ακόμα θέλω να βλέπω τις εμφιαλώσεις του σαν πειραματικές. Το Kilchoman Red Wine Cask Matured κατά την ταπεινή μου άποψη δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Ήθελα πάρα πολύ να το δοκιμάσω για να έχω άποψη αλλά σίγουρα δεν ταιριάζει στις δικές μου γευστικές προτιμήσεις. Παλαιωμένο σε βαρέλια που είχαν κρασί από τη φημισμένη κοιλάδα Douro Valley της Πορτογαλίας στη μύτη βγάζει κόκκινα φρούτα και ελαφριά τύρφη. Στο στόμα βρήκα κανέλα, ξηρούς καρπούς, ιώδιο και νότες τύρφης. Η επίγευση έχει αρκετά φρούτα αλλά υστερεί σε διάρκεια.

Βέβαια του οφείλω και μια δεύτερη δοκιμή πριν αποφασίσω για το αν μου άρεσε ή όχι γιατί ομολογώ ότι οι γευστικοί μου κάλυκες είχαν κουραστεί μετά από αυτά που προηγήθηκαν.

Και βέβαια τι καλύτερο για να ξεκουραστούν από ένα Blair Athol 😛

Επόμενο λοιπόν ουίσκι που παρέλασε από τα ποτήρια μας ήταν το

Blair Athol Distillery Only 2010 (55,8%)

Μια εμφιάλωση αποκλειστικά για τους επισκέπτες του αποστακτηρίου. Ο Γιώργος έκανε πάλι τα μαγικά του κόλπα και έφερε στην Ελλάδα μια εξαιρετική εμφιάλωση από ένα όχι και τόσο γνωστό αποστακτήριο. Το Blair Athol 12 year old Flora and Fauna είναι ένα όμορφο ουισκάκι που όμως πάντα θα ζει κάτω από σκιά του Bells αφού εκεί καταλήγει το μεγαλύτερο ποσοστό από το single malt που παράγει το αποστακτήριο. Η συγκεκριμένη Distillery Only εμφιάλωση ήταν πραγματικά ξεχωριστή.

Δέρμα, πιπέρι, κανέλα και ζωικά στοιχεία που ο Θεόφιλος σωστά έκανε το παραλληλισμό με τη κρεατίλα που βγάζει το Mortlach έφτιαχναν ένα γευστικό παζλ για απαιτητικούς ουρανίσκους. Αρκετά Sherry στοιχεία και μπαχαρικά σε ένα ουίσκι απίστευτα ισορροπημένο, με έντονο χαρακτήρα και μεγάλη επίγευση.

Εύκολα θα το χαρακτήριζα σαν ένα πραγματικό διαμάντι από ένα αδικημένο στη συνείδηση του κόσμου αποστακτήριο.

Κάπου εδώ θα ήθελα να βάλω μια άνω τελεία για να μην σας κουράσω άλλο γιατί ακολούθησαν και άλλα εξαιρετικά ουίσκι. Ίσως τα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο.

Μέσα από τέτοιες συναθροίσεις πραγματικά η ψυχή µας ανοίγει, µας αποδέχεται και βρίσκει γιατρειά όταν κάνει πέρα τις τεχνητές πόζες και τους ψεύτικους ρόλους. Εκείνη τη νύχτα υπήρχαν άτομα που έβλεπα για πρώτη φορά όμως ένιωθα ότι γνωριζόμαστε χρόνια. Αυτή είναι η δύναμη του βασιλιά των αποσταγμάτων και για αυτό το λόγο ήμουν, είμαι και θα παραμείνω πιστός ακόλουθός του.

Το ουίσκι τείνει να γίνει η μόδα της εποχής και οι εποχές που ζούμε είναι περίεργες.

Όμως να θυμάστε ότι οι παρέες που συντροφεύονται με καλό ουίσκι …. γράφουν ιστορία!

O Γιώργος, ο Θεόφιλος, εγώ, ο Νίκος και ο Θωμάς

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τους παλιούς αλλά και τους καινούριους φίλους για αυτή τη βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου για πολύ καιρό! Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αποτυπώσω με λέξεις όλα αυτά τα συναισθήματα που ένοιωσα εκείνη την ημέρα.

Τώρα που έρχονται γιορτές και θα πλημμυρίσει η πόλη με χαρούμενες φατσούλες και χαρούμενους φατσούλους νομίζω ότι ένα καλό ουίσκι επιβάλλεται! Για αυτόν ακριβώς το λόγο, φορέστε το πιο πλατύ σας χαμόγελο, δώστε ραντεβού με την παρέα σας στο The Bar Lab και αφεθείτε στη μαγεία του.

Είμαι σίγουρος ότι η εμπειρία θα σας μείνει αξέχαστη…

Slainte φίλοι μου!

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

..........Share the passion