Μια μέρα στο αποστακτήριο του Aberlour. Ένας περήφανος Σκωτσέζος με γαλλική φινέτσα


Ο κόσμος του ουίσκι διευρύνεται ολοένα και περισσότερο και κανείς πλέον δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι με αργά αλλά σταθερά βήματα, ο ‘’βασιλιάς των αποσταγμάτων’’ επιστέφει στο θρόνο του.

Βλέπουμε να ξεπετάγονται πολύ αξιόλογα αποστακτήρια σε κάθε γωνιά της γης και το καθένα από αυτά προσπαθεί να χτίσει το κοινό του. Όμως στα δικά μου μάτια, η καρδιά του ουίσκι χτυπούσε και χτυπάει στη Σκωτία! Πώς μπορείς άλλωστε να αποτινάξεις έτσι απλά τον όρο «Scotch»;

Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του ουίσκι, σπάνια απασχολείται με ερωτήματα που άπτονται της ουσίας του αποστάγματος, όπως ειδικές λεπτομέρειες στο τρόπο παρασκευής, ιστορία, φυσιογνωμία και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αγαπημένου μας ποτού.

Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς λάτρεις όμως, μια επίσκεψη σε ένα αποστακτήριο κάποια στιγμή της ζωής τους μάλλον επιβάλλεται. Η περιπλάνηση, στα μικρά κρυφά μυστικά των αποστακτηριών, είναι κάτι που με συναρπάζει και δεν το κρύβω!

Αυτή τη φορά λοιπόν επιλέξαμε να εστιάσουμε στο Aberlour και στη πλούσια ιστορία του.

Το αποστακτήριο πρόκειται για ένα στιγμιότυπο της ιστορίας των παλαιών ποτοποιών, ένα θέλγητρο μιας περιοχής την οποία αγαπάμε πολύ και δεν είναι άλλη από το Speyside. Βέβαια όταν μιλάμε για ένα αποστακτήριο, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό πέρα από το ουίσκι είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από αυτό και πιστέψτε με, εδώ οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί ποτοποιοί.

Ας τα πιάσουμε όμως από την αρχή.

Διανυκτερεύσαμε στο Aberlour hotel, στο κέντρο του χωριού μόλις πέντε λεπτά με τα πόδια από το αποστακτήριο. Ο καιρός για καλή μας τύχη ήταν για ακόμα μια φορά σύμμαχος μας και έτσι χωρίς χρονοτριβές και καθυστερήσεις 10:00 βρισκόμασταν στη κεντρική είσοδο του αποστακτηρίου έτοιμοι για τη ξενάγηση.

Το αποστακτήριο είναι ορόσημο για την πόλη και λέξη εντυπωσιακό είναι μάλλον πολύ μικρή για να περιγράψω τη τοποθεσία του. Ο James Fleming και οι προπάτορες του Aberlour ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν το ιδρύσανε το 1879 αφού η περιοχή πραγματικά σου κόβει την ανάσα και είναι ικανή να κάνει τους μυημένους να ανατριχιάσουν και τους αμύητους να κοιτάνε με απορία αυτό το μαγευτικό θέαμα.

Πραγματικά δεν χρειάζεται να σου αρέσει το ουίσκι για να μαγευτείς με την επιβλητική εικόνα.

Στην είσοδο κυματίζουν οι σημαίες της Σκωτίας, του αποστακτηρίου και της Γαλλίας, κάτι που δείχνει ότι εν μέρη εδώ βρισκόμαστε και σε Γαλλικό έδαφος. Αν απορείτε με τη Γαλλική σημαία τότε καλό θα ήταν να αναφέρω ότι το Aberlour ήταν το πρώτο αποστακτήριο στη Σκωτία που αγόρασε ο γαλλικός κολοσσός Pernod Ricard το 1974. Μια κίνηση που αποδείχτηκε εξαιρετικά επικερδής για την εταιρεία αφού το Aberlour κατέχει τη πρώτη θέση σε πωλήσεις single malt στη Γαλλία και έκτη σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι ίσως το μοναδικό αποστακτήριο που ένιωσα ότι αν φώναζα  “Vive la France”, “Vive la liberté” κανείς δεν θα με κοιτούσε περίεργα…

Οι τρεις σωματοφύλακες: Γιάννης, Αναστάσιος και Δημήτρης (Les Trois Mousquetaires) και εγώ, σαν να ξεπεταχτήκαμε από μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά είμασταν έτοιμοι για ακόμα μια περιπέτεια με θέμα το ουίσκι!

Ξεναγός μας ήταν ο Jonathan, ένας θεατρικότατος, ευγενέστατος τύπος, με βαθιά γνώση του αποστακτηρίου και γενικότερα της διαδικασίας παραγωγής του ουίσκι αλλά και των μέτρων προστασίας που απαιτούνται σε ένα τέτοιο χώρο, πραγματικά έκανε τα πάντα για να μας μείνει αυτό το distillery tour αξέχαστο!

Όπως ήταν αναμενόμενο το tour ξεκίνησε με ένα σύντομο αλλά πολύ ενδιαφέρον μάθημα ιστορίας.

Ο James Fleming, γιός αγρότη που προμήθευε σιτηρά σε τοπικά αποστακτήρια, τραπεζίτης μεταξύ άλλων στο επάγγελμα είχε ένα όνειρο. Να δημιουργήσει το καλύτερο single malt whisky στα Speyside. Το νερό της περιοχής, ήταν εξαιρετικά αγνό και απαλό κάτι που το έκανε τέλειο για τη παραγωγή ουίσκι. Το 1879 δημιουργεί ένα αποστακτήριο, στις όχθες του ποταμού Lour, με σκοπό να διασφαλίσει για πάντα αυτή την ανεκτίμητη πηγή αγνού νερού για να μπορεί να προμηθεύεται το καθαρό και αγνό νερό.

Ο Fleming, σαν γνήσιος σκωτσέζος δεν ξόδεψε υπέρογκα ποσά για να χτίσει το αποστακτήριο αλλά επέβλεπε ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ο ίδιος, μετριόφρων τύπος ήθελε το ουίσκι του να μιλάει από μόνο του. Αξίζει ίσως να πω σε αυτό το σημείο ότι το μότο της οικογένειας του ήταν: ‘’Ας μιλήσουν οι πράξεις’’

Ο θεός ήταν γενναιόδωρος μαζί του και αυτός έκανε ότι μπορούσε για να βελτιώσει τις ζωές των συνανθρώπων του. Θα μπορούσε εύκολα κανείς να τον χαρακτηρίσει ως ευεργέτη της περιοχής αφού όπως μας ενημέρωσε ο ξεναγός μας, με δικά του λεφτά χτίστηκε το village hall του Aberour, από υπάρχει ακόμα και σήμερα, το νοσοκομείο της περιοχής αλλά και μια γέφυρα που θα αντικαθιστούσε το παλιό, επικίνδυνο πλοίο του ποταμού Spey.

Και με αυτή την ευχάριστη αίσθηση περάσαμε στη διαδικασία παραγωγής.

 

Όπως συνηθίζω δεν θα επεκταθώ με πολλές τεχνικές λεπτομέρειες αλλά νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω επιγραμματικά ότι:

  • H διαδικασία βυνοποίησης (malting process) κρατάει το πολύ δύο εβδομάδες και δεν χρησιμοποιείται καθόλου τύρφη.
  • H διαδικασία άλεσης (milling process) κρατάει 3 ώρες και χρησιμοποιούν για το άλεσμα έναν εντυπωσιακό Porteus Mill. Τον οποίο δυστυχώς δεν με αφήσανε να φωτογραφίσω 🙁 . Για όσους δεν ξέρουν, οι συγκεκριμένοι σχεδόν μυθικοί μύλοι, βγήκαν στις αρχές του 1900 και ήταν τόσο καλοί που η εταιρεία έκλεισε στα μέσα του 1970 γιατί δεν χαλάγανε ποτέ και δεν χρειαζότανε ποτέ αντικατάσταση. (Τhe unbreakable malt mill that was simply too successful)
  • Η διαδικασία πολτοποίησης (mashing process) κρατάει 9 ώρες
  • Η διαδικασία ζύμωσης κρατάει 48 ώρες. Το wort ψύχεται στους 20 βαθμούς και μεταφέρεται από το Mash Tun στο Washback όπου προστίθεται και η μαγιά για να γίνει η ζύμωση. Η μαγιά είναι βρετανικής προέλευσης (Mauri Cream), και περηφανεύονται ότι δίνει μια ιδιαίτερη γλύκα στο τελικό αποτέλεσμα… η μπύρα (ας μου επιτραπεί η έκφραση) που προκύπτει βγαίνει περίπου στους 8 με 8,5 αλκοολικούς βαθμούς… The wash
  • H διαδικασία απόσταξης κρατάει 8 ώρες. 3,5 ώρες η πρώτη και 4,5 ώρες η δεύτερη. Τα ΄low wines’ βγαίνουν στους 22 με 24 αλκοολικούς βαθμούς και μετά το Spirit Distillation, το ‘Spirit’ βγαίνει περίπου στους 70 αλκοολικούς βαθμούς.

Προτελευταίος σταθμός το Warehouse No1. που νομίζω ότι περισσότερο το κρατάνε για να μπορεί το κοινό να δει που παλαιώνανε παλιά τα βαρέλια και επίσης μέχρι πριν από λίγα χρόνια το χρησιμοποιούσε το αποστακτήριο σαν αίθουσα γευσιγνωσίας παραμένει όμως ιδανικός χώρος για φωτογραφίες…

 

 

Και η υπέροχη ξενάγηση ολοκληρώθηκε με τη γευστική δοκιμή διαφορετικών εκφράσεων του Aberlour.

Με το που εμφανίστηκαν οι φιάλες στο τραπέζι το πλήθος αναφώνησε σύσσωμο «Αλληλούια» και τα πρόσωπα άλλαζαν σιγά-σιγά έκφραση. Δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα από το να δοκιμάζεις το καρπό των προσπαθειών τόσων ανθρώπων στο χώρο που δημιουργείται. Μέσα λοιπόν σε μια επιβλητική αίθουσα παρέλασαν από μπροστά μας 5 ετικέτες και το

Νew Μake Spirit του αποστακτηρίου, δηλαδή το προϊόν που προκύπτει από την δεύτερη απόσταξη και είναι έτοιμο να μπει στο βαρέλι.

Αρχίσαμε όπως ήταν λογικό με αυτό…

Αγνό γάργαρο νερό της φωτιάς… Μου θύμισε αρκετά Grappa αν και ομολογώ ότι έχω καιρό να πιώ. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο στη γεύση αλλά αξίζει μια γουλιά για την εμπειρία.

Αφού λοιπόν βιώσαμε το πως γεννιέται το Aberlour περάσαμε στο

Aberlour 10 years old (40%)

Απαλό και κρεμώδες. Σίγουρα ψηλά στη κατηγορία με τα τίμια ουίσκι που κυκλοφορούν στην αγορά. Φρέσκα φρούτα και γλυκιά ισορροπημένη καραμέλα με αρκετά μπαχάρια. Σου αφήνει μια χαρακτηριστική πικράδα στο τέλος χωρίς όμως αυτό να είναι κάτι ενοχλητικό.  Το πάντρεμα bourbon και sherry οδήγησε σε ένα πολύ όμορφο γευστικό αποτέλεσμα ιδανικό για να ξεκινήσει κάποιος το γευστικό του ταξίδι στα Speyside whisky.

Aberlour 15 years old (40%)

Αρκετά πιο γλυκό εξαιτίας του PX βαρελιού sherry που έχει χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία του. Μιλάμε και εδώ για πάντρεμα ex bourbon και ex sherry cask με το μελένιο χαρακτηριστικό του αποστακτηρίου να κυριαρχεί. Ίσως αφήνει μια υπόνοια κίτρου και βανίλιας στο τελείωμα του αλλά η επίγευση του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί  μάλλον ως σύντομη. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα γλυκύτατο και αρκετά ευχάριστο ουίσκι χωρίς όμως να διεκδικεί δάφνες ποιότητας

Aberlour 16 years old (40%)

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα έντονο, βοτανικό χαρακτήρα με ξεκάθαρη αίσθηση χαμομηλιού και γύρης. Κρεμώδες και αρκετά ευχάριστο γευστικά. Κανέλα, λουλούδια, μέλι και ξηροί καρποί αποκαλύπτονται σιγά σιγά στο ποτήρι. Το τελείωμά του έχει διάρκεια όσο – τόσο και σου αφήνει ξεκάθαρα μέλι και ξηρούς καρπούς. Πραγματικά μια πολύ όμορφη προσπάθεια προκύπτει από ακόμα ένα πάντρεμα sherry butts και first-fill bourbon casks. Νομίζω πως αν το συγκεκριμένο ουίσκι είχε περισσότερη ένταση και νεύρο θα μιλάγαμε για ένα διαμάντι.

Aberlour 18 years old (43%)

Ίσως ο καλύτερος αντιπρόσωπος του αποστακτηρίου από τα χρονολογημένα ουίσκι που δοκιμάσαμε. Έντονα sherry στοιχεία, ροδάκινο, κόκκινα φρούτα, αποξηραμένο δαμάσκηνο και μέλι, πολύ μέλι. Το γευστικό πάζλ συμπληρώνουν ήρεμες νότες βανίλιας και χυμός μήλου που δένουν αρμονικά χωρίς να έχεις σκαμπανεβάσματα στον ουρανίσκο. Το τελείωμά του είναι μέτριο προς μεγάλο με τη σοκολάτα γάλακτος να δηλώνει και αυτή τη παρουσία της.

Πολύπλοκο και αριστοκρατικό ουίσκι καλά δομημένο και έτοιμο που θα σας μαγέψει είτε είστε φίλος του αποστακτηρίου είτε όχι.

Και το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε με το

Aberlour A’bunadh – Batch 60 (60,3%)

 Ίσως η απόλυτη sherry βόμβα που έχει στο οπλοστάσιο του το Aberlour, έτοιμη να εκραγεί στο στόμα όποιοι θαρραλέου whisky lover τολμήσει να τη δοκιμάσει.

Από τη μύτη κιόλας καταλαβαίνεις γιατί αισίως αυτή η σειρά έχει φτάσει στο batch 61.  Ομολογώ ότι μπήκα στο πειρασμό να δω τη βαθμολογία του στο whiskybase και νομίζω ότι το 88,43/100 του ταιριάζει απόλυτα.

Καταιγισμός πραλίνας, πορτοκαλιού, κόκκινων φρούτων όπως κεράσια και μπαχαρικά.

Στο στόμα χαρακτηρίζεται από πολύ έντονη μαύρη σοκολάτα και πιπέρια.  Το oloroso sherry cask βροντοφωνάζει και πιστέψτε με ακούγεται από χιλιόμετρα. Το τελείωμα του είναι πελώριο και σβήνει μετά από ώρα αφήνοντας στο στόμα ξηρούς καρπούς και σοκολάτα.

Ξέρω ότι δεν συμπαθούν όλοι αυτού του στυλ τα ουίσκι αλλά αν είστε sherry bomb lover τότε σίγουρα το Aberlour A’bunadh πρέπει να είναι στις πρώτες σας επιλογές.

Το Aberlour δεν έχει τυρφώδη και καπνιστά ουίσκι, όμως προσφέρει ευρεία γκάμα γεύσεων και στυλ: από τα ευγενικά και λουλουδάτα, στα πικάντικα και πικρίζοντα, με όλες τις ενδιάμεσες γευστικές διακυμάνσεις.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο θέλω να ευχαριστώ από καρδιάς όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που γνωρίσαμε στο Aberlour και μας κάνανε να αισθανθούμε πραγματικά σαν το σπίτι μας τους 3 τρελούς που μοιραστήκανε μαζί μου αυτό το ταξίδι και φυσικά το Μιχάλη Καγιάννη, Brand Ambassador του Chivas και όχι μόνο στην Ελλάδα για όσα έκανε για εμάς ούτως ώστε να ζήσουμε μια εμπειρία που θα μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μας!

Με κάθε επίσκεψη σε ένα αποστακτήριο είναι σαν να ανακαλύπτεις το μαγικό κόσμο του ουίσκι από την αρχή. Καινούριες εικόνες, γνώσεις και αρώματα, ξανασυντείνονται με έναν εντελώς νέο τρόπο μπροστά στα μάτια σου.

Τις μικρές γουλιές ευτυχίας που σου χαρίζει μια τέτοια επίσκεψη, δεν χρειάζεται πάγος ούτε η προσθήκη αναψυκτικού. Και μην φοβάστε, απλά δοκιμάστε και είμαι σίγουρος ότι η εμπειρία θα σας αποζημιώσει.

Σε τελευταία ανάλυση. Το αξίζουμε!

 

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

..........Share the passion