5 πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για το Γιαπωνέζικο ουίσκι.


Ατελείωτη ιστορία, παραδόσεις, πολυπληθείς πόλεις αλλά και απαράμιλλή γαλήνια ομορφιά. Αυτή είναι η Ιαπωνία.

Η Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι γνωστή για το πανίσχυρο γεν, τη ρομποτική επανάσταση, τις αυτοκινητοβιομηχανίες, τα τραίνα μαγνητικής αιώρησης των 600 χμ/ω, την αυτοματοποίηση, τη μαζική κατάθλιψη και τα θλιβερά ποσοστά αυτοκτονιών…

Όμως θα ήταν άδικο να μην αναφέρουμε ότι οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα, συναρπάζονται ακόμα από τους θρύλους των Σαμουράι, γιορτάζουν μεγαλοπρεπώς τη Σακούρα (Sakura ονομάζεται στην Ιαπωνία το άνθος αρκετών δέντρων του γένους Prunus, συγκεκριμένα της ιαπωνικής κερασιάς Prunus serrulata.) με πικ νικ κάτω από τα ροζ πέταλα των ανθισμένων κερασιών, υμνούν με φεστιβάλ την ομορφιά της φθινοπωρινής πανσελήνου (Tsukimi), ενθουσιάζονται από την παραδοσιακή τεχνοτροπία των παλιών δασκάλων της τέχνης της κατάνα, των κεραμικών, της βεντάλιας, εξακολουθούν να ασκούν με συγκινητική ευλάβεια και σεβασμό τη τελετή του τσαγιού (Sado), εξαγνίζονται, πλένοντας τα χέρια και το στόμα τους με νερό, πριν προσευχηθούν και φυσικά έχουν χαρίσει στο πλανήτη μερικά εξαιρετικά ουίσκι που ακόμα και οι θεότητες των φυσικών στοιχείων του Σίντο (Shintō) θα λάτρευαν.

Τα πρώτα χρόνια του ιαπωνικού ουίσκι κυριαρχούν δύο άντρες: ο Masataka Taketsuru και ο Shinjiro Torii.

Για όσους έχουν ασχοληθεί με το Γιαπωνέζικο ουίσκι σίγουρα η ιστορία του Taketsuru που πήγε στη Σκωτία το 1918 για να μάθει την τέχνη της παρασκευής του ουίσκι, σπούδασε στη Γλασκώβη και πήρε εμπειρία δουλεύοντας στο Speyside (Longmorn distillery) στα Lowlands ( Bo’ness distillery έκλεισε το 1925)  και στο Campbeltown (Hazelburn distillery) προτού επιστρέψει στην Ιαπωνία με ένα κεφάλι γεμάτο γνώση αλλά και μια γυναίκα Σκωτσέζα είναι γνωστή.

Ο Masataka και η Rita. Πηγή: alchetron.com

Όταν ένωσε τις δυνάμεις του με τον Torii γύρω στο 1921, το όραμα του Taketsuru ήταν να κατασκευάσει ένα αποστακτήριο στο απομακρυσμένο βόρειο νησί του Hokkaido – το τμήμα της χώρας που πίστευε ότι ήταν πιο κοντά στο κλήμα της Σκωτίας. Ωστόσο, ο Torii φοβόταν ότι αυτό ήταν πολύ μακριά από τις κύριες αγορές του κεντρικού Honshu, άσκησε βέτο στην ιδέα και έτσι έχτισε το Yamazaki στις παρυφές του Κιότο το 1923.

Ο Taketsuru παρά τις επιφυλάξεις του, εργάστηκε ως ο διευθυντής του Yamazaki μέχρι να αναχωρήσει το 1934 για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: το αποστακτήριο Yoichi στο Hokkaido.

Τα άλλα είναι ιστορία….

Οκτώ χρόνια αργότερα, οι εταιρείες που ίδρυσαν Torii και Taketsuru – Suntory και Nikka αντίστοιχα – εξακολουθούν να κυριαρχούν στην ιαπωνική βιομηχανία ουίσκι.

Λιγότερο λοιπόν από ένα αιώνα και με μόνο μια χούφτα αποστακτήρια, το ιαπωνικό ουίσκι έχει αναπτύξει το δικό του μοναδικό στυλ και έχει καταφέρει να αποκτήσει φανατικούς λάτρεις σε όλο το κόσμο.

Πάμε όμως να φωτίσουμε περισσότερο, γνωστές και άγνωστες, πτυχές στο ευρύ κοινό για το Γιαπωνέζικο ουίσκι.  

  • Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μια από τις πιο κερδοφόρες περιόδους για το Suntory Whisky

Όταν κάποιος μιλάει για την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, η εικόνα που του έρχεται στο μυαλό είναι μια χώρα γεμάτη ερείπια που πάσχει από έλλειψη τροφίμων, ιατρικής και άλλες καθημερινές ανάγκες διαβίωσης. Όλα αυτά είναι  αλήθεια, αλλά για το ιαπωνικό ουίσκι, αυτή ήταν μια από τις πιο κερδοφόρες περιόδους στην ιστορία του.

Ο λόγος ήταν απλός – το Ουίσκι έγινε απαραίτητο για το Ιαπωνικό Πολεμικό Ναυτικό, κάτι παρεμφερές με το ρούμι για το Βρετανικό Ναυτικό. Η ζήτηση για Akadama Port Wine και Suntory Whisky αυξήθηκε ραγδαία κατά τη διάρκεια του πολέμου καθώς το μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου ουίσκι αγοράστηκε από το στρατό και το ναυτικό.

  • Το περίφημο Mizunara Cask

Η αμερικανική και η ευρωπαϊκή βελανιδιά είναι η μόνη επιλογή για τη παλαίωση στη Δύση, αλλά στην Ιαπωνία, η Quercus mongolica ή ιαπωνική δρυς (mizunara) προσφέρει μια μοναδική και ξεχωριστή γκάμα γεύσεων. Το Mizunara προσδίδει φρουτώδη, και γλυκά προφίλ με έντονα αρώματα λιβανιού (αετόξυλου), σανταλόξυλου, ανανά και καρύδας. Η πορώδης φύση του όμως σημαίνει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παρατεταμένες περιόδους, είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και συνηθίζεται να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλα βαρέλια.

*Aξίζει να αναφέρουμε ότι τα washbacks του αποστακτηρίου Chichibu είναι από Mizunara

  • Το άγνωστο Shochu Cask

Το Shochu είναι ένα παραδοσιακό γιαπωνέζικο απόσταγμα που δημιουργείται μεταξύ άλλων από ρύζι, κριθάρι, γλυκοπατάτες ή ζαχαροκάλαμα. Το Shochu παλαιώνει συνήθως σε βαρέλια από Αμερικάνικη Δρυ, τα γνωστά μας ex-bourbon casks από 3 μήνες έως 3 χρόνια και εμφιαλώνεται από 25% έως 45% ABV. Πολλά γιαπωνέζικα ουίσκι χρησιμοποιούν αυτά τα Shochu casks για παλαίωση ή finish, με κλασικό παράδειγμα το Akashi White Oak Blended.

  • Ji-Whisky

Όλα τα Ji-Whisky είναι γιαπωνέζικα, όμως δεν είναι όλα τα γιαπωνέζικα ουίσκι Ji-Whisky.

Με τον όρο Ji-whisky εννοούμε είναι ένα ουίσκι που παρασκευάζεται από ένα τοπικό αποστακτήριο και διατίθεται μόνο σε αυτήν την περιοχή. Γενικά οι κανόνες είναι κάπως χαλαροί στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και έτσι τα ‘’τοπικά ουίσκι’’ έχουν μεγάλη ελευθερία κίνησης (άμβλυκες, σιτηρά κ.λ.π)

  • Mizuwari, Oyuwari, Haiboru. (Τι στο καλό είναι αυτά τα κινέζικα;)

Mizuwari: Tο ουίσκι με νερό και το χρησιμοποιούν πολύ συχνά στην Ιαπωνία.

Oyuwari: Tο γιαπωνέζικο hot toddy  δηλαδή ουίσκι με καυτό νερό, ιδανικό φάρμακο για το κρύωμα αλλά απαγορευτικό τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού!

Haiboru: Στα γιαπωνέζικα το “highball” για τους φίλους που δουλεύουν πίσω από τα bar, για εμάς τους κοινούς θνητούς είναι το whisky με soda. Παρεμπιπτόντως τα Highballs είναι πολύ δημοφιλή στην Ιαπωνία.

#Make_whisky_and_soda_great_again όπως λέει και ένας φίλος 😉

 

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

..........Share the passion