Μια όμορφη καλοκαιρινή ιστορία στη Θεσσαλονίκη


Όταν η νύφη του Θερμαϊκού και πόλη του Αγίου Δημητρίου σε καλεί, τότε δεν μπορείς να αγνοήσεις το κάλεσμά της.

Η πόλη που ιδρύθηκε από τον τότε βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο, στρατηγό του Μ. Αλεξάνδρου και άνδρα της ετεροθαλούς αδελφής του Θεσσαλονίκης, αποτελεί από τότε που ξεκίνησε η λαμπρή ιστορία της μέχρι και σήμερα, σταυροδρόμι λαών, παραδόσεων και πολιτισμών.

Το συναίσθημα και το χρώμα κυριαρχούν στη πόλη που ο έρωτας μοιάζει σαν να σταματά το χρόνο, κάνει τον άνθρωπο να ζει το παρόν και να ονειρεύεται το μέλλον. Αυτός λοιπόν ο αρχέγονος Θεός, που όλοι τον έχουμε ακουστά αλλά λίγοι τον έχουν συναντήσει, δοξάζεται ακόμα στη Θεσσαλονίκη. Και δεν είναι άλλος από το ζωογόνο έρωτα! Είναι το συναίσθημα της προσμονής όταν έχεις κανονίσει να βρεθείς με φίλους που έχεις να δεις καιρό, είναι η εικόνα μιας όμορφης γυναίκας στο δειλινό, είναι ο ήχος από το φελλό όταν ανοίγεις μια καινούρια φιάλη ουίσκι, είναι η πρώτη μυρωδιά του αγαπημένου σου αποστάγματος ή για να το διατυπώσω πιο σωστά είναι ο Έρωτας για την ίδια τη Ζωή!

Το ραντεβού είχε κανονιστεί εδώ και καιρό με το Γιώργο ο οποίος θα ερχόταν από τη Νάουσα μόνο και μόνο για τη συνάντηση.

Νομίζω ότι η λέξη ‘’Τάμα’’ είναι η πιο σωστή για να περιγράψω τη σχέση μου με το The Bar LAB SKG και τη συγκεκριμένη παρέα, αφού δύο φορές το χρόνο, υποχρεωτικά θα επισκεφθώ την αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη για προσκυνηματικό τουρισμό. Και σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που πάνε στα γόνατα και φεύγουν περπατώντας, εγώ πάω περπατώντας και φεύγω γονατιστός…

 

Για το Bar LAB δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω πολλά. Τα τελευταία χρόνια η γωνία στη συμβολή των οδών Νικολάου Πλαστήρα και Μυστακίδου στη Καλαμαριά αποτελεί το αδιαμφισβήτητο σημείο αναφοράς όλων των φίλων του ουίσκι. Δεν θα σας κουράσω με το πόσα έχει προσφέρει στο βασιλιά των αποσταγμάτων η ομάδα του συγκεκριμένου μαγαζιού γιατί θα καταντήσω γραφικός αλλά σίγουρα όποιος πίνει ουίσκι και δεν έχει επισκεφτεί το συγκεκριμένο μέρος, πρέπει να το κάνει οπωσδήποτε!

Η διαδρομή από το Ρετζίκι (που μένω όταν έρχομαι Θεσσαλονίκη) έως τη Καλαμαριά μου φάνηκε ατελείωτη για ακόμα μια φορά.

Στην είσοδο του LAB μας περίμενε ο ‘’Πατριάρχης’’ του Single Malt στη βόρεια Ελλάδα, Νίκος Χατζηανδρέας. Αυτός ο απίστευτος τύπος, εκ γενετής φιλόξενος, βαθύς γνώστης των αποστάγματων και αγνός λάτρης της απόλαυσης που σου χαρίζει το ουίσκι, δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, αφού οι πράξεις του μιλάνε από μόνες τους. Και όσοι τον έχετε γνωρίσει, μπορείτε πολύ καλά να καταλάβετέ τι εννοώ…

Δεν άργησε να εμφανιστεί και ο έτερος Καππαδόκης του The Bar LAB SKG, γνωστός whisky addict αλλά και αληθινός pain in the ass μάνατζερ, (όπως αυτοχαρακτηρίζεται) Αλέξανδρος Σουρμπάτης.

Η ώρα είχε πάει 9:30 και η παρέα είχε αρχίσει σιγά σιγά να μαζεύεται. Εκτός από το Νίκο τον Αλέξανδρο και το Γιώργο που άφησε για λίγο τις ετοιμασίες του γάμου του για να έρθει από τη Νάουσα, στο τραπέζι καθόταν ο Θωμάς, μπατζανάκης και φίλος, ο Γιώργος, νέος και ωραίος που έχει πολλά να μάθει ακόμα για το ουίσκι αλλά και για τη ζωή γενικότερα, ο Ζώης, κουμπάρος του Αλέξανδρου και φανατικός λάτρης του Glen Garioch και φυσικά ο Δημήτρης που επέλεξε να μην ακολουθήσει το ρεύμα και σε αντίθεση με πολλούς whisky lovers που κρύβουν το ποτήρι με το κοκτέιλ κάτω από το κιλτ τους μόλις τους δει κάποιος, ο Δημήτρης βροντοφώναξε περήφανα ένα μεγαλοπρεπέστατο ΌΧΙ εκείνο το βράδυ στο ουίσκι και ήπιε κοκτέιλ (!!).

Το σήμα εκκίνησης δόθηκε από το Γιώργο με ένα Glann Ar Mor,  La distillerie Celte au Cœur Breton όπως λένε και στο χωριό μου.

Θέλοντας να τιμήσουμε τη Γαλλία για τη κατάκτηση του μουντιάλ ξεκινήσαμε με ένα Γαλλικό ουίσκι (ευτυχώς που δεν κέρδισε η Κροατία γιατί δεν ξέρω τι θα πίναμε).

Η Βρετάνη αποτελεί μια ιστορική, γεωγραφική και πολιτισμική οντότητα. Είναι μια χερσόνησος, στο δυτικό άκρο της Γαλλίας, η οποία βρίσκεται μεταξύ της Μάγχης στα βόρεια, της Κελτικής θάλασσας και της Ιρουάζ στα δυτικά και του Κόλπου της Γασκόνης στα νότια. Glann ar Mor λοιπόν σημαίνει ‘’δίπλα στη θάλασσά’’ σε κάποια τοπική διάλεκτο προφανώς. Η συγκεκριμένη εμφιάλωση είναι η πρώτη έκδοση του Glann ar Mor single malt  και πρόκειται για ένα single bourbon cask, 305 φιάλες, τριών ετών γαλλικό malt whisky.

Την εταιρία Celtic Whisky Compagnie ίσως την έχετε ακουστά από το τυρφώδες αδελφάκι του Glann ar Mor που είναι το Kornog (περίπου 30-35 ppm). Σε αντίθεση με το Kornog το Glann ar Mor, που ομολογώ ότι ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζα, είναι ένα καθαρόαιμο Unpeated single malt.

Τη μύτη του, θα την χαρακτήριζα με ευκολία σαν μια μπάρα δημητριακών με φρούτα, πασπαλισμένη με δύο χούφτες βανίλια. Ροδάκινα και lime. Με το που το βάλεις στο στόμα σου ξεχωρίζουν η μέντα και ο δυόσμος. Το νεαρό της ηλικίας του δύσκολα κρύβεται αν και είναι αρκετά ήπιο, γλυκό και ευχάριστο. Γενικά πρόκειται για ένα καλά δομημένο, δροσιστικό ουίσκι που υστερεί βέβαια σε πολυπλοκότητα και διάρκεια επίγευσης. Νομίζω ότι αν το αφήναν λίγο περισσότερο στο βαρέλι θα μας έδινε πολύ περισσότερα πράγματα. Το πριφίλ του μου έβγαλε έντονα Ιρλανδέζικο ουίσκι αλλά σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει τα διαμάντια του σμαραγδένιο νησιού.

Μετά από παρότρυνση του Νίκου περάσαμε στη παλιά εμφιάλωση του

Tomatin 15 ετών.

Το αποστακήριο από τα Monadhliath Mountains σε μικρή απόσταση από το Inverness, την πρωτεύουσα των Highlands, κυκλοφόρησε τη συγκεκριμένη εμφιάλωση τον Αύγουστο του 2009. Έχει ένα ήπιο, απαλό και αρκετά γευστικό προφίλ με σαφείς επιρροές από τη βόρειο αμερικάνικη δρυ που έχει παλαιώσει όπως μας προειδοποιεί το αποστακτήριο.

Καθόλου ντροπαλό στη μύτη με τα φρούτα και τη βανίλια να ξεχειλίζουν από το ποτήρι. Ροδάκινο, πορτοκάλι, κρέμα γάλακτος και παγωτό βανίλια. Στο στόμα παραμένει η κρέμα και συμπληρώνεται από καραμέλες βουτύρου και ζαχαρωτά. Το ξύλο φαίνεται στο στέγνωμα του, αν και κάπως στυφό στο τελείωμα. Γενικά είναι ένα απαλό, κρεμώδες, κομψό και δελεαστικό ουίσκι, αρκετά αρωματικό με κάποια μικρά προβληματάκια στη επίγευση που θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη.

Και με αυτή την αίσθηση στο στόμα, μετά από αρκετές γουλιές νερό, περάσαμε σε ακόμα μια επιλογή του Νίκου.

Ένα old school

Dalwhinnie Distillers edition 1986

Τα 6 Classic Malts of Scotland που χαρακτήρισε το 1988 η United Distillers and Vintners, τώρα Diageo, λίγο πολύ είναι γνωστά (αν και στις μέρες μας ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά πολύ). Τα Distillers edition είναι μια διαφορετική έκφραση των αρχικών 6 Classic Malts of Scotland δηλαδή για να γίνω πιο κατανοητός έχουν μια δεύτερη παλαίωση (second maturation) σε βαρέλια που πριν είχαν μέσα κρασί και τα επιλέγει ο εκάστοτε Μaster Distiller του αποστακτηρίου για κάθε batch.  Έτσι λοιπόν έχουμε το Glenkinchie D.E έχει μια δεύτερη παλαίωση σε Amontillado, το Cragganmore D.E σε Port, το Oban D.E σε Fino από τη Montilla,το Talisker D.E σε Αmoroso, το Lagavulin D.E σε Pedro Ximénez και φυσικά το Dalwhinnie D.E σε Oloroso. Και επειδή κάθε βαρέλι είναι διαφορετικό, δεν υπάρχουν δύο παρτίδες Distillers Edition με ακριβώς τα ίδια γευσιγνωστικά χαρακτηριστικά. Επίσης ίσως είναι σκόπιμο να αναφέρουμε ότι η χρονολογία που αναγράφεται πάνω στη φιάλη είναι η χρονιά απόσταξης και όχι η χρονιά εμφιάλωσης.

To συγκεκριμένο Dalwhinnie D.E αποστάχθηκε το 1986 και εμφιαλώθηκε το 2002. Δεν χρειάζεται να είστε ειδικός ουισκολόγος για να καταλάβετε με το που πλησιάσετε τη μύτη σας στο ποτήρι πόσο έχει επηρεαστεί το απόσταγμα από την αλληλεπίδρασή του με το βαρέλι που πριν είχε μέσα Olorosso Sherry. Γεμάτο σώμα και αρκετά πολύπλοκο με το χαρακτηριστικό μελένιο προφίλ του Dalwhinnie να ακούγεται από χιλιόμετρα. Τα μπαχαρικά φαίνονται όσο περνάει η ώρα και συνδυάζονται με φλούδες πορτοκαλιού, άγουρο μανταρίνι και μαύρη σοκολάτα. Γεμάτο, ιδιαίτερο ουίσκι με χαρακτηριστική πικράδα στο τελείωμα και κάποιες λεπτές υπόνοιες κανέλας.

Σίγουρα αξίζει αν κάποιος φίλος του αποστακτηρίου θέλει να δοκιμάσει μια διαφορετική προσέγγιση στο κλασικό Dalwhinnie 15 Year Old αν όμως δεν είστε σε αυτή τη κατηγορία τότε μάλλον δεν θα σας ενθουσιάσει.

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις και με τη διάθεση σε πολύ υψηλά επίπεδα περάσαμε στην επόμενη φιάλη που ήταν το

Wolfburn Morven

Θα ήταν άδικο σε αυτό το σημείο να μην στείλω φιλιά στον Τάσο και σε όλη την Κύπρο και εύχομαι μια μέρα να δούμε αυτό το πανέμορφο αποστακτήριο από το Thurso, εκεί στη βόρεια Σκωτία, να έρχεται και στην Ελλάδα!

Ο νεαρός λύκος, που χρόνο με το χρόνο αποκτά ταυτότητα, εκεί στο τέλος του 2017 αποφάσισε να εντάξει στην βασική σειρά του το Morven, παλαιωμένο σε ex-bourbon βαρέλια και quarter casks. Για όσους τυχών δεν γνωρίζουν, το Wolfburn είναι ένα από τα νεότερα αποστακτήρια της Σκωτίας και ξεκίνησε την παραγωγή του μόλις στις 25 Ιανουαρίου του 2013.

Τα πρώτα δείγματα γραφής είναι εξαιρετικά, με μικρή εξαίρεση το AURORA που απλά εμένα δεν μου ταιριάζει γευστικά, και πιστεύω ότι έχει όλο το μέλλον μπροστά του!

Το Morven είναι ένα lightly peated single malt αρκετά γήινο και με ντελικάτες νότες λευκόσαρκων φρούτων. Το μέλι και η βανίλια, σε συνδυασμό με τη τύρφη του έρχεται πολύ απαλά τόσο όσο πρέπει για να μην καπελώσει τις υπόλοιπες γεύσεις, το κάνουν εξαιρετικά ευχάριστο. Χωρίς να σε μπουκώνουν οι γεύσεις του, βγάζει μια όμορφη ένταση στο στόμα που σου αφήνει μια λεπτή, γαργαλιστικά αλμυρή πινελιά ξηρών καρπών και μια έντονη υποψία καραμέλας στο τελείωμα. Σε καμία φάση δεν κρύβει το νεαρό της ηλικίας του χωρίς όμως αυτό να γίνεται ενοχλητικό. Ένα όμορφο και πραγματικά προσεγμένο ουίσκι που σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.

Και μετά το νεαρό λύκο ήρθε η ώρα να περάσουμε στη sexy miss Sherry Bomb

GlenDronach 11 years old Single Cask 2003 exclusively bottled for the whisky shop

Κάθε φορά που διακομίζω ένα καινούριο GlenDronach σκέφτομαι ένα άρθρο που είχα διαβάσει πριν από καιρό στο scotchwhisky.com με τίτλο: Sherry bomb whiskies: joy or monstrosity? Και πραγματικά γελάω μόνος μου. Πραγματικά καταλαβαίνω να μην αρέσουν σε κάποιους τα ουίσκι αυτού του τύπου, αλλά τερατούργημα; Αν είναι ποτέ δυνατόν…

Το Glendronach, από την εποχή του Billy Walker και μετά, εμένα προσωπικά δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ. Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ένα αποστακτήριο που μας έχει χαρίσει πραγματικά διαμάντια και αυτό οφείλεται στα πολύ προσεγμένα ex-sherry βαρέλια που χρησιμοποιεί για την παλαίωση του αποστάγματος. Αυτό το 11 ετών Single Cask του 2003 παλαιωμένο σε ένα pendro ximenez sherry puncheon # 3568 και εμφιαλωμένο στους  53.3% ABV δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Τα στοιχεία του ξύλου είναι πολύ έντονα και φυσικά δεν λείπουν η μαύρη σοκολάτα η κανέλα και τα ξύσματα πορτοκαλιού. Πλούσιο στη γεύση για γεμάτο στο στόμα. Η πρώτη αίσθηση είναι σαν να έχει μια παχύρευστη χειροβομβίδα στο στόμα που μετά από μερικά δευτερόλεπτα εκρήγνυται και σου πετάει σαν καρφιά γεύσεις σε ολόκληρο τον ουρανίσκο σου. Αποξηραμένα κόκκινα φρούτα, καραμέλα, μια λεπτή αίσθηση δημητριακών κάτω από ένα γλυκό, sherry μανδύα. Το τελείωμα είναι πελώριο και απολαυστικότατο. Κάπου εκεί και μέσα στην παραζάλη από τα αρώματα και τις γεύσεις αυτού του μοναδικού ουίσκι άκουσα τον Αλέξανδρο να λέει: Ουμάμι… τι είναι όμως το ουμάμι; Μετά από μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο ανακάλυψα ότι το ουμάμι είνα η καλή γεύση ή νοστιμιά,είναι μια από τις πέντε βασικές γεύσεις, μαζί με το γλυκό, το ξινό, το πικρό και το αλμυρό. Η λέξη ουμάμι, που είναι δανεική από την Ιαπωνική γλώσσα και μπορεί να μεταφραστεί σαν «ευχάριστη νόστιμη γεύση». Αυτή η συγκεκριμένη γραφή επιλέχθηκε από τον καθηγητή Κικουνάε Ικέντα, που πρώτος πρότεινε την ύπαρξη της γεύσης ουμάμι το 1908, ως προερχόμενη από τα umai (うまい) «υπέροχη» και mi (味) «γεύση».

Το ουμάμι αφήνει μια ήπια αλλά παραμένουσα αίσθηση που είναι δύσκολο να την περιγράψεις. Προκαλεί έκκριση σάλιου και μια αίσθηση απαλότητας στη γλώσσα, ερεθίζοντας το λαιμό, τον ουρανίσκο και το πίσω μέρος του στόματος.

Στην πραγματικότητα το ουμάμι είναι ο καταλύτης που σε συνδυασμό με μία από τις τέσσερις βασικές γεύσεις κάνει ένα φαγητό «πεντανόστιμο».

Η γεύση του είναι εμφανής στα ωριμασμένα τυριά, στα παστά κρέατα, στα οστρακοειδή και στο πράσινο τσάι, ενώ βρίσκεται επίσης στις ώριμες ντομάτες, στην παρμεζάνα, στο ροκφόρ, στα μανιτάρια και στη σάλτσα σόγιας.

Αυτή λοιπόν είναι και η λέξη που τελικά ταιριάσει απόλυτα με το συγκεκριμένο Glendronach… πεντανόστιμο!!

Και ενώ η σεμνή τελετή ήταν έτοιμη να λάβει τέλος ήρθε ακόμα ένα γκολ, στις καθυστερήσεις, με κεφαλιά ψαράκι από το Γιώργο…

Από τη σειρά The GodFather of peat, προτελευταία προσθήκη στο Hall of fame των A Dream Of Scotland, κατευθείαν από τα έγκατα της κολάσεως έρχεται για λογαριασμό του Brühler Whiskyhaus το…

Beelzebub

Ο Φιλισταίος θεός έδωσε το όνομα του σε μια σε μια ανεξάρτητη εμφιάλωση που μόνο ορθόδοξη δεν τη λες. Πολλοί τον ταυτίζουν με τον Baal, όσοι έχουν παίζει Diablo II ίσως να θυμούνται τον Lord of Destruction, όσοι πάλι δεν έχουν τον ξέρουν σίγουρα έχουν ακούσει την Ελληνική εκδοχή του σαν Βελζεβούλ που προέρχεται μάλλον από το εβραϊκό Baʿal Zəvûv.

Περίεργο όνομα για εμφιάλωση σκέφτηκα, αλλά όταν το δοκίμασα κατάλαβα γιατί ο ποιητής αποφάσισε να δώσει το όνομα του ‘’εξ’ από δω’’ στη συγκεκριμένη ετικέτα.

Αν τα καλά sherry cask whisky είναι πεντανόστιμα τότε τα peated whisky που έχουν παλαίωση και σε sherry cask είναι διαβολικά πεντανόστιμα \m/

Εδώ λοιπόν το Brühler Whiskyhaus μας προτείνει ένα κατά πάσα πιθανότητα Caol Ila (λέω εγώ) 8 ετών με τελείωμα σε Pedro Ximenez sherry cask στους 54.1%. Η δεύτερη εμφιάλωση του νονού της τύρφης (GodFather of peat) σίγουρα δεν μας έκανε να σταυροκοπιόμαστε από θαυμασμό αλλά δεν μας απογοήτευσε κιόλας.

Ήπιος νωπός καπνός στριφτού τσιγάρου, και αρκετά εσπεριδοειδή με το λεμόνι μάλλον να είναι πιο ευδιάκριτο. Αρκετά γλυκό, με ένταση στον ουρανίσκο και γλυκές νότες ξηρών καρπών και βανίλιας. Η αλήθεια όμως είναι ότι το Pedro Ximenez finish δεν το έβγαλε όσο θα ήθελα. Παρόλο που υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης μπορώ να πω ότι αυτό ήταν το δεύτερο καλύτερο ουίσκι που δοκίμασα εκείνο το βράδυ. Η συγκεκριμένη εμφιάλωση είναι ακόμα μια περίτρανη απόδειξη ότι οι Γερμανοί ανεξάρτητοι εμφιαλωτές κάνουν πραγματικά πολύ καλή δουλεία σε άκρως ρεαλιστικές τιμές.

Για ακόμα μια φορά το ουίσκι και η καλή παρέα είχαν την τιμητική τους. Μα αυτός δεν είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκε το ουίσκι; Για να δημιουργεί παρέες και μοναδικές γευστικές στιγμές που μετά από καιρό γίνονται όμορφες αναμνήσεις.

Καθώς φεύγαμε από το LAB, με το χαμόγελο καρφιτσωμένο στο χείλη αναρωτήθηκα…

Ποιος είπε ότι δεν είναι ωραίο να πίνουμε ουίσκι καλοκαιριάτικά;   

 

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

 

..........Share the passion