Μια γευστική μύηση, με 4 μοναδικές εμφιαλώσεις για ένα κολασμένο Halloween


Φωτισμένες κολοκύθες, ανθρώπινοι σκελετοί, χαρούμενα φαντάσματα, μάγισσες καβάλα σε σκούπες και εμφιαλώσεις ουίσκι γεμάτες απόκρυφα σύμβολα, κάνουν την εμφάνισή τους στη πόλη… Μάλλον ήρθε και φέτος το Halloween.

Γιατί ναι…. Είχαμε και Halloween στο χωρίο μου!!

Κάθε χρόνο, το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου γιορτάζεται το Samhain ή Samuin, μια μάλλον αρχαία Κέλτικη γιορτή που έχει επιβιώσει στις μέρες μας με το όνομα Halloween. Η ρίζα της λέξης αυτής προέρχεται από το All-hallow-even και δηλώνει την παραμονή (eve) της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day – All Saints Day).

Πηγή:wallpaperswide.com

Το Halloween συχνά συνδέεται με την υπερφυσική δραστηριότητα. Παραδοσιακά όμως, κατά τα λεγόμενα, το Samhain είναι η τελευταία γιορτή πριν από την οριστική άφιξη του χειμώνα όπου η φύση θα κοιμηθεί για έξι μήνες για να καρποφορήσει και πάλι. Οι νύχτες είναι μεγαλύτερες, το κρύο και η παγωνιά αρχίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Για τους Κέλτες η μέρα αυτή σημάδευε το τέλος της συγκομιδής και την αρχή του χειμώνα, και ταυτόχρονα η αλλαγή της εποχής ήταν και μια γέφυρα ανάμεσα στον πάνω κόσμο και στον κόσμο των νεκρών. Πολλοί ερευνητές θεωρούν πώς αυτή ἡ γιορτή προέρχεται από τη ρωμαϊκή γιορτή προς τιμή της θεάς Pomona, πού θεωρείτο θεά των καρπών και των φρούτων. Σύμφωνα όμως με τους αρχαίους ελληνικούς μύθους εκείνη η ημέρα συνδέεται άμεσα με το άνοιγμα των πυλών του Άδη για να υποδεχτούν την θεά Περσεφόνη, κόρη της Δήμητρας της θεάς της γεωργίας και εξου η κακοκαιρία και η έλλειψη βλάστησης για τους επόμενους μήνες. Και φυσικά θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε την Ημέρα των Νεκρών (ισπανικά: Día de Muertos) που είναι η Μεξικανική εορτή στην οποία εορτάζεται η παροδική επιστροφή στη Γη των νεκρών συγγενών και των αγαπημένων, στο τέλος του Οκτώβρη και στις αρχές Νοεμβρίου, περίοδος η οποία συμπίπτει με την ολοκλήρωση του ετήσιου κύκλου της καλλιέργειας καλαμποκιού.

Πηγή: sfdaddy

Όπως καταλαβαίνεται, η αρχαία γιορτή των νεκρών επηρέασε αρκετές θρησκείες και λαϊκά έθιμα. Στη χριστιανική θρησκεία, το πρώτο Σάββατο μετά την Πεντηκοστή ορίστηκε ως η ημέρα των νέκρων, το λεγόμενο «Ψυχοσάββατο».

Τη μέρα λοιπόν που περιμένουν πώς και πώς οι ζαχαροπλάστες της Αμερικής, αφού ο τζίρος σε γλυκά και ζαχαρωτά υπερβαίνει κατά πολύ τον αντίστοιχο των Χριστουγέννων, του Αγίου Βαλεντίνου και του Πάσχα, το the Tasters Club αποφάσισε να κάνει μια γευσιγνωσία στο κέντρο της Αθήνας με φιάλες που άνετα θα μπορούσαν να κοσμούν τη κάβα του Hill House στο βιβλίο της Shirley Jackson με τίτλο The Haunting of Hill House που πρόσφατα έχει γίνει και τηλεοπτική σειρά στο Netfix.

Η γευσιγνωσία πραγματοποιήθηκε στο δεύτερο όροφο του Couleur Locale στο μοναστηράκι. Ιδανικός χώρος για μια τέτοια εκδήλωση, λέω εγώ, αφού και μόνο η θέα στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης προκαλούσε δέος και ρίγη στους παρευρισκόμενους.

Ο Γιάννης και η Βάσω, ανοίξανε τις πύλες του Κάτω Κόσμου και βγήκαν 4 απόκοσμες εμφιαλώσεις, 4 κολασμένα ουίσκι τα οποία παρέλασαν από μπροστά μας εκείνο βράδυ.

Στο ρόλο του Jack-o’-lantern, βασιλιά του Halloween, δεν ήταν άλλος από το Πέτρο Χαριζόπουλο που μας βοήθησε για ακόμα μια φορά να βιώσουμε την εμπειρία που λέγεται ‘’ουίσκι’’ με το καλύτερο δυνατό τρόπο.

Στο τραπέζι, μοιραζόμασταν εμπειρίες και απόψεις με το Μανώλη (a.k.a The Whisky Beat), το Κυριάκο και το Γιάννη. Δεν άργησαν να φανούν και άλλοι φίλοι και συνοδοιπόροι όπως ο Κώστας και ο Τάσος.

Αφού συμπληρώθηκε ο αριθμός των συμμετεχόντων πιάσαμε το πρώτο από τα τέσσερα ποτήρια και ξεκινήσαμε…

Lasciate ogni speranza voi ch’intrate… Αφήστε κάθε ελπίδα, όσοι εδώ εισέρχεστε!

Σύμφωνα με το Δάντη στη Θεία Κωμωδία, και δεν αναφέρομαι στο τραγουδιστή, ο Άδης έχει σχήμα αναποδογυρισμένου κώνου και αποτελείται συνολικά από εννέα κύκλους, οι οποίοι στενεύουν διαδοχικά καθώς κινείται κανείς κατηφορικά… Στη δικιά μας περίπτωση οι κύκλοι του Άδη ήταν τέσσερεις και είχαν άρωμα ουίσκι.

Κύκλος 1ος:

The Devil’s Punch Bowl – chapter 3 The Fiendish Finale (53.4%)

8 Sherry butts, 8 French oak barriques και 5 bourbon barrels συνδυάστηκαν ούτως ώστε να έχουμε ένα πολύ όμορφο αποτέλεσμα από το αποστακτήριο του Arran.  Το Arran είναι το νοτιότερο νησί και βρίσκεται βαθιά στον κόλπο του Clyde. Αυτή είναι η τρίτη έκδοση της cask-strength σειράς με τον τίτλο The Devil’s Punch Bowl και είχαμε την τύχη να δοκιμάσουμε ένα από τα 6.660 μπουκάλια.

Ισορροπημένο και αρμονικό χωρίς όμως να στερείται πολυπλοκότητάς. Σίγουρα θέλει το χρόνο του αφού είναι πολύ κλειστό στην αρχή όμως όταν ανοίξει έχει πράγματα να δώσει. Πικάντικο και ζεστό στον ουρανίσκο με έντονες νότες βανίλιας και κανέλας. Συναντάμε αρκετά βοτανικά στοιχεία με το πράσινο τσάι να γίνεται εύκολα αντιληπτό. Ίσως υπάρχουν κάποιες υπόνοιες κίτρου και μια έντονη πικρή μέτρια προς μακρά επίγευση. Ομολογώ ότι περίμενα να δω το νησιώτικο χαρακτήρα του αλλά δυστυχώς έμεινα στο περίμενε. Σε γενικές γραμμές δεν είναι κακό αλλά ούτε και εντυπωσιακό. Αν σας δοθεί η ευκαιρία να το δοκιμάσετε, μην το απορρίψετε αλλά νομίζω ότι με όσο μικρότερες προσδοκίες το προσεγγίσετε τόσο περισσότερο θα το ευχαριστηθείτε.

Κύκλος 2ος:

Tomatin 2006 Cù Bòcan (50.0 %)

Το Tomatin σίγουρα δεν έχει συνηθίσει τους φίλους του ουίσκι σε τυρφώδεις εμφιάλωσες. Λίγοι γνωρίζουν ότι από το 2005 για μια εβδομάδα το χρόνο το αποστακτήριο χρησιμοποιεί ελαφρά τυρφώδες κριθάρι στην παραγωγή ουίσκι. Η κλασική έκδοση του Cù Bòcan εμπεριέχει μόλις 15ppm (Phenol Parts per Million) οπότε μην φανταστείτε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα τυρφώδες τέρας.

Η εμφιάλωση που έχει πάρει το όνομά της από ένα φανταστικό, απόκοσμο σκύλο, βγαλμένο από τα βαθύ της κολάσεως, είναι limited edition, περιέχει απόσταγμα από το 2006 έχει παλαιώσει σε  ex-Bourbon και ex-oloroso Sherry casks βαρέλια και κυκλοφόρησαν 9000 φιάλες το 2017.

Το Oloroso όσο και αν το έψαχνα δεν μπόρεσα να το βρω. Πιο πολύ με οδηγούσε γευστικά σε λεμόνια, βανίλια και βύνη. Νωπό γρασίδι και μια πολύ ελαφριά δόση καπνού. Αρκετά γήινο και φρέσκο. Κάποιες στιγμές υπάρχει και ένα κλικ μέντας όμως το τελείωμά του είναι μάλλον μικρό και αυτό σίγουρα συγκαταλέγεται στα αρνητικά.

Μεγάλο δέλεαρ είναι η τιμή του αλλά σίγουρα δεν προορίζεται για μεγάλες συγκινήσεις.

Κύκλος 3ος:

Bowmore 10 years old – The Devil’s Casks II (56.3%)

Υπάρχουν όμορφα ουίσκι, υπάρχουν τίμια ουίσκι, υπάρχουν μέτρια ουίσκι, υπάρχουν εξαιρετικά ουίσκι, υπάρχουν και ουίσκι που παίζουν με το μυαλό σου. Συχνά τα αντιλαμβάνεσαι σαν ένα πολύοργασμικό γευστικό γεγονός στον ουρανίσκο σου και φυσικά είναι μια εμπειρία που σε συντροφεύει για πολύ καιρό!!

Το συγκεκριμένο Bowmore είναι ένα από αυτά τα ουίσκι. Έρωτας με τη πρώτη ματιά….

Δεν θα σταθώ στην ιστοριούλα που συντροφεύει τη σειρά The Devil’s Casks με το διάβολο που δεν μπορούσε να κρυφτεί στη κυκλική εκκλησία του χωρίου Bowmore και κατέφυγε στο αποστακτήριο για να κρυφτεί στα βαρέλια γιατί απλούστατα αυτό το γευστικό μεγαθήριο δεν νομίζω ότι χρειάζεται τέτοιες ιστορίες προκειμένου να εντυπωσιάσει όποιον τολμήσει να το δοκιμάσει.

Ένας μοναδικός συνδυασμός τύρφης, σταφίδας, κανέλας κόκκινων φρούτων, μαύρης σοκολάτας και φλούδες πορτοκαλιού μαζί με καραμέλα και tobacco.

Διάρκεια επίγευσης, από άλλη διάσταση.

Το 1st fill sherry βαρέλι σε όλο του το μεγαλείο! Ένα εντυπωσιακό Bowmore που κολάζει και Άγιο…

Κύκλος 4ος:

Bruichladdich Black Art 1992 έκδοση 5.1 (48,4%)

Στα μάτια του αμύητου, το Black Art είναι ένα ουίσκι, σε μαύρο μπουκάλι με πεντάλφες. Στα μάτια του μυημένου όμως είναι μια σταγόνα ήλιου, που ισχυρά αλχημιστικά σύμβολα την κρατάνε σφραγισμένη σε αιώνια καταστολή, ούτως ώστε να μην δραπετεύσει μέχρις ότου κάποιος θαρραλέος φίλος του ουίσκι αποφασίσει να ανοίξει το φελλό…

Εντυπωσιακά λιπαρό και κρεμώδες. Φρούτα, μπαχαρικά και βούτυρο. Τα χρόνια του φαίνονται με τη πρώτη γουλιά. Καλά δεμένο ουίσκι, χωρίς γωνίες και σκαμπανεβάσματα στον ουρανίσκο. Νομίζω ότι το αχλάδι είναι ξεκάθαρα στο προσκήνιο με μια αίσθηση κριθαριού να ακολουθεί. Καραμελωμένοι ξηροί καρποί και ένα ευχάριστο γλυκό τελείωμα με νότες βανίλιας.

Η ομήγυρη το ανακήρυξε το ομορφότερο ουίσκι της βραδιάς. Εγώ βέβαια ψήφισα το Bowmore αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία αφού όλοι έχουμε τις προτιμήσεις μας…

Μια εμφιάλωση που δείχνει περίτρανα ότι ναι… υπάρχει ζωή μετά το Jim McEwan στο Bruichladdich. Ο Jim McEwan είναι ένας ζωντανός μύθος της βιομηχανίας του ουίσκι και ήταν ο master distiller του αποστακτήριου για 15 χρόνια. Αυτός ξεκίνησε τη σειρά Black Art και η έκδοση 5.1 είναι η πρώτη που βγαίνει χωρίς την καθοδήγησή του. Από το 2015, έχει αναλάβει το καινούριο αποστακήριο του Islay που δεν είναι άλλο από το Ardnahoe και περιμένουμε με αγωνία να δούμε το καινούριο του εγχείρημα.

Αφού ολοκληρώθηκε αυτή η γευσιγνωσία – μύησή στης απόκρυφες τέχνες του βασιλιά των αποσταγμάτων ακολούθησε η πατροπαράδοτη κολοκυθόσουπα, γιατί ναι όπως προανέφερα είχαμε και στο χωρίο μου Halloween, με τη συντροφιά Peat Monster από Compass Box.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με το καλύτερο τρόπο αφού σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο Ανέστης Ζαμανόπουλος στο τραπέζι μας με ένα sample Port Charlotte 2001 The Heretic / Feis Ile 2018: The Last of the First (55.9%).

Το συγκεκριμένο ουίσκι ήταν εκτός προγράμματος και πραγματικά τον ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου που μου έδωσε την ευκαιρία να το δοκιμάσω. Αν θα μπορούσα να το περιγράψω με μερικές λέξεις τότε θα έλεγα ότι είναι σαν να έχουν βάλει την ανάσα του δράκου μέσα σε μπουκάλι! Ακόμα μια εντυπωσιακή Καρλότα που δυστυχώς πλέον μόνο σε δημοπρασίες τη βρίσκουμε αφού έγινε ανάρπαστη μόλις κυκλοφόρησε…

Όμως ακόμα μια όμορφη βραδιά είχε φτάσει στο τέλος της και έπρεπε σιγά σιγά να πάρω το δρόμο για το σπίτι. Το ουίσκι τελικά, παρόλο που πέρασε από 40 κύματα φαίνεται να δυναμώνει και στη χώρα μας. Μέσα από τέτοιες ενέργειες όλο και περισσότερος κόσμος μαθαίνει ότι το ουίσκι είναι κάτι περισσότερο από συνοδευτικό της coca cola στα μπουζούκια 😉 .

Πραγματικά ανυπομονώ για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον που φαίνεται να είναι λαμπρό!!

 

Φιλικά

Giannis Whisky&Travel

 

 

..........Share the passion