Συνέντευξη με το Θεόδωρο (Τeo) Σπυρόπουλο με αφορμή το νέο του βιβλίο «Τρία Χρόνια και Μία Ημέρα»


Το ουίσκι δημιουργείται όταν η φαντασία, η τέχνη και η επιστήμη συνδυάζονται με την ευρηματικότητα του νου και τις αισθήσεις του ανθρώπου.

Το «Τρία Χρόνια και Μία Ημέρα», είναι ένα βιβλίο που καταφέρνει μέσα από το μεράκι, το  πάθος και το ιδιαιτέρως ευρύ γνωστικό υπόβαθρο του συγγραφέα να μεταφέρει στον αναγνώστη, είτε αυτός είναι έμπειρος αναζητητής είτε νεομυημένος στο μαγικό κόσμο του ουίσκι, όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται για να εμβαθύνει στο αγαπημένο μας απόσταγμα. Διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου είμαι σίγουρος ότι θα νιώσετε τη γαργαλιστική αίσθηση της κανέλας, του βυνοποιημένου κριθαριού και της τύρφης στη μύτη σας και σίγουρα αποτελεί μία άκρως ενδιαφέρουσα πρόταση για αυτούς που θέλουν να  περιπλανηθούν στον υπέροχο κόσμο του ουίσκι.

 

Γραμμένο με ευχάριστο και κατατοπιστικό τρόπο, το βιβλίο «Τρία Χρόνια και Μία Ημέρα» ήρθε για να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό που υπήρχε στη χώρα μας και να βάλει ένα λιθαράκι γνώσης, συμβάλλοντας στην προσπάθεια που κάνουμε όλοι μας, αναζητώντας απολαύσεις που χαρακτηρίζονται από ποιότητα, πολιτιστικό περιεχόμενο και επικοινωνία, όπως το ουίσκι.

 

Με αφορμή λοιπόν τη πρώτη συγγραφική απόπειρα του Θοδωρή Σπυρόπουλου του ζητήσαμε να μοιραστεί μαζί μας κάποιες σκέψεις του.

 

Teo καλησπέρα, Το πρώτο σου βιβλίο με τίτλο «Τρία Χρόνια και Μία Ημέρα», μόλις κυκλοφόρησε. Πώς νιώθεις που το βιβλίο σου θα βρίσκεται σε λίγε μέρες του στα ράφια των βιβλιοπωλείων;

Καλησπέρα Γιάννη και σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για το βήμα αυτό. Σίγουρα το πρώτο πράγμα που νοιώθει κανείς όταν παραλαμβάνει εκτυπωμένο τον κόπο του είναι ρίγος, υπερηφάνεια αλλά και ανησυχία.

 

Ξεκίνησες πίσω από τη μπάρα πολύ γνωστών bars της αθηναϊκής σκηνής. Μπορείς να θυμηθείς τι ήταν αυτό που σε έκανε να θέλεις να πας τις γνώσεις  σου στο ουίσκι, ένα βήμα παρακάτω;

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την χρονιά του 2013! Δούλευα ήδη σαν bar manager στην μπάρα του Tailor Made. Μου δημιουργήθηκε μεγάλη ανάγκη να εξελιχθώ επαγγελματικά, οπότε μάζευα λεφτά για να ταξιδέψω στο Τόκυο της Ιαπωνίας και να διδαχθώ ιαπωνικό bartending. Παράλληλα με τα μαθήματα, επισκέφτηκα και τα πρώτα δύο αποστακτήρια ουίσκι. Το Hakushu της Suntory καθώς και το τότε νεοσύστατο αλλά πολλά υποσχόμενο Chichibu. Στο Chichibu επισκέφτηκα όλα τα facilities και είχαν την ευκαιρία να δω από κοντά όλη τη γραμμή παραγωγής. Το δέσιμο είχε γίνει!

 

Διάβασα το βιβλίο σου με μεγάλο ενδιαφέρoν. Όμως τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στην  απόφαση  να γράψεις ένα βιβλίο για το single malt whisky 

Πέρα από την μεγάλη αγάπη μου για τα Single Malt Whisky, ήταν η μεγάλη μου περιέργεια για τα βαρέλια του sherry. Πιο συγκεκριμένα, ξεκίνησα κάνοντας έρευνα για τα βαρέλια του sherry που τροφοδοτούν τη βιομηχανία του whisky. Στη συνέχεια προστέθηκαν περισσότερα οργανοληπτικά που συμπλήρωναν το πάζλ και έτσι έφτασα στη σημερινή μορφή. Λένε πως ο διάολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Κάθε φορά λοιπόν που δοκίμαζα ένα single malt με κάποια επιγραφή επάνω ή κάποια υπόνοια «sherry» ήξερα τι μου έλειπε. Οι λεπτομέρειες! 

 

Ποιο σημείο του βιβλίου είναι το αγαπημένο σου και γιατί;

Το αγαπημένο μου σημείο θεωρώ πως είναι το terroir της ξυλείας που χρησιμοποιούνται στη βαρελοποιία μιας και καθορίζουν σε μεγάλο ποσοστό το τελικό αποτέλεσμα.

 

Έχοντας εργαστεί χρόνια για την ανάπτυξη του ουίσκι στη Ελλάδα, τι γνώμη έχεις για το ελληνικό κοινό; Αγαπάει ο Έλληνας το απόσταγμα ή μόδα είναι και θα περάσει;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αναγέννηση του χώρου του ουίσκι. Δε θα μπορούσα ποτέ να το χαρακτηρίσω σαν μόδα μιας και είναι διαχρονική αξία, προϋπήρχε πολλών αποσταγμάτων και λόγω ιδιαιτερότητας μπορεί να μείνει ανεξίτηλα γραμμένο στις υψηλότερες θέσεις της ποιοτικής γευσιγνωσίας.

 

Με δεδομένο ότι συνεχίζεις να έχεις επαγγελματική σχέση με το ουίσκι, πως  φαντάζεσαι τον εαυτό σου, επαγγελματικά, σε δέκα χρόνια από τώρα;  

Δεν θα ήθελα να φανταστώ εμένα κάπως συγκεκριμένα από επαγγελματικής άποψης μιας και σήμερα με βρίσκεις πολύ ικανοποιημένο από τις δραστηριότητες μου. Θα ήθελα όμως να μας φανταστώ σε μια Ελλάδα όπου κάθε μπάρ και κάβα θα είχε μια σημαντική ( για το μέγεθος του εκάστοτε σημείου ) λίστα από επιλεγμένα single malts.

 

Tρεις ετικέτες που θεωρείς ότι αξίζουν μια θέση στο Hall of Fame του Whisky αλλά και τρεις απογοητεύσεις που δεν στάθηκαν αντάξιες των προσδοκιών σου; 

Μιλώντας πάντα για εμφιαλώσεις που κυκλοφόρησαν σε ράφια και όχι τόσο για limited releases ή single casks:

  • Glenfarclas 1966 fino sherry
  • Longrow Red 12 years Pinot Noir
  • Lagavulin 25 years

Απογοητεύσεις με την καθαρή έννοια δεν είχα ποτέ. Θεωρώντας πως κάθε whisky έχει την ώρα του. Αναφορικά μπορώ απλά να πω πως δεν με ενθουσίαζαν ποτέ τα πολλά έτη παλαίωσης.

 

Θέλεις να πεις κάτι στους φίλους του ουίσκι που μας διαβάζουν αυτή τη στιγμή;

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συμβάλουν στην ανάπτυξη αλλά και την κατανάλωση ( υπεύθυνα πάντα) μιας και έτσι το ουίσκι θα κατακτήσει τη θέση που του πρέπει. Θα συμβουλέψω να μην επαναπαύεστε ποτέ με το whisky, μιας και είναι άπειρο και χωρίς ταβάνι και σίγουρα εκεί έξω υπάρχει ένα dram που δεν έχετε δοκιμάσει και θα σας ενθουσιάσει!

 

Και για το τέλος….. Πέντε ερωτήσεις σε 30 δευτερόλεπτα:

1. To peat or not to peat;

To peat

 

2. Η ηλικία είναι απλά ένας αριθμός σε μια ετικέτα ή όσο πιο παλιό τόσο πιο καλό;

Bulls eye!!!!

 

3. Καλύτερο whisky bar που έχεις πάει;

Point Rouge Bordeaux France

 

4. Αγαπημένο αποστακτήριο εκτός Σκωτίας;

Chichibu Japan

 

5. Συλλέγοντας ουίσκι… ευλογία ή κατάρα;

Κατάρα! Ο ήχος του φελού είναι πιο συναρπαστικός από κάθε συλλογή!

 

 

Ευχαριστώ από καρδιάς Teo για την πολύ όμορφη συζήτηση και ελπίζω να μην αργήσουμε να συναντηθούμε σε κάποιο whisky bar!!

Sláinte φίλε

 

Σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα:

Γεννημένος στη Νέα Σμύρνη, ο Θεόδωρος (Τεό) Σπυρόπουλος άρχισε σε νεαρή ηλικία να δουλεύει πίσω από το μπαρ. Η αγάπη του για το single malt ξεκίνησε το 2013 όπου επισκέφτηκε τα αποστακτήρια Suntory Hakushu και Ichiros Chichibu στην Ιαπωνία. Το 2014 πήρε την πρώτη θέση στον ελληνικό τελικό του  World Class της εταιρείας Diageo και εκπροσώπησε την Ελλάδα στον παγκόσμιο τελικό. Έκτοτε, επισκέπτεται αποστακτήρια στην Σκωτία και τα εκπροσωπεί στην Ελλάδα μέσα από εισαγωγικές εταιρείες ποτών κάνοντας γευσιγνωσίες, σεμινάρια και ενέργειες για την διάδοση και την κατανόηση του single malt στην Ελλάδα. Αυτό τον καιρό έχει αναλάβει τη θέση του whisky developer στις κάβες Ανθίδης με στόχο την εκπαίδευση του προσωπικού αλλά και του κοινού, τις νέες εισαγωγές whisky, την επιμέλεια των κωδικών whisky καθώς και γευσιγνωσίες για το κοινό των καταστημάτων.

 

 

..........Share the passion